Houden de mensen zich hier aan de regels?

 

Redelijk!

Men snapte aanvankelijk niet goed wat er aan de hand was, het hoe en waarom van alles. Dat zal in Nederland ook wel zijn voorgekomen.

Er werd niet of niet goed uitgelegd.

Op dat gebied hebben we echt met zijn alleen gefaald.

Geen handen schudden. En vaak je handen wassen. O, komt dat virus dus uit de handen van mensen? Uit de vingertoppen misschien. Okee, dus ik hoef me verder nergens druk om te maken als ik maar op die handen let.

Binnen blijven. O, maar is het dan zoiets als radioactiviteit of gifgas in de lucht? Hoe zit dat dat dan met dat handenschudden? Ik snap het niet helemaal meer.

Het virus is een enorme gelijkmaker. Opeens moet iedereen binnen blijven, ongeacht salaris en ongeacht of je pa advocaat of dokter was.

Zelf voelde ik me acuut een stuk minder gemarginaliseerd, ook doordat ik met mijn achtergrond van wetenschapper het hoe en waarom redelijk begreep. Het maakt dat je je (heel even) een stuk minder nutteloos, minder weggegooid voelt.

Maar ook op straat zie ik nu dat mensen tegen elkaar glimlachen en met elkaar praten terwijl ze dat een dag of tien geleden totaal niet gedaan zouden hebben.

De supermarkten doen enorm hun best en beginnen het steeds meer te snappen, zo te zien.

Bij de kleine Tesco hier bij mij in de straat staat de beveiliger bij de deur. Hij mept binnen op de knop van de deur als iemand de winkel verlaat. Dan mag er weer iemand anders naar binnen.

Voor de kassa hebben ze kratten neergezet zodat er zoveel mogelijk afstand wordt gehouden en er toch kan worden gewerkt. De mensen achter de kassa dragen plastic handschoenen.

Om de jonge vrouw die ik bij de plaatselijke Spar zag maakte ik me daarentegen wel zorgen. Ze stond in de deuropening iedereen te regelen maar de afstand tot haarzelf kan totaal niet worden bewaard. Iedere keer als iemand de winkel in of uit gaat, moeten de mensen vlak langs haar heen.

Het enige dat ik kon doen is niets tegen haar zeggen toen ik langs haar liep, zodat er geen minuscule druppeltjes speeksel op haar zouden kunnen belanden.

Je weet tenslotte nooit of ik dat virus misschien niet toch stiekem bij me had. Je hoeft helemaal geen symptomen hebben om toch drager te kunnen zijn en mensen te kunnen infecteren.

Je kunt het zelfs overdragen zonder geïnfecteerd te zijn omdat het een paar dagen op oppervlakken kan overleven. Denk aan deurklinken en winkelmandjes. Balies. Ook die plek waar je met je hand altijd tegen de deur duwt zonder dat je dat bewust doet, of die deurstijl die je altijd grijpt. Die trapleuning.

Ook dat allemaal is aanvankelijk niet goed duidelijk gemaakt.

En er zijn nog steeds media die het alleen maar over hoesten hebben. (Ik zie dat af en toe op de website van de BBC. Dat krijg je als teksten worden geschreven door iemand die niet over het nodige inzicht beschikt en die teksten niet door iemand anders worden gecontroleerd.)

Dit alles verklaart een groot deel van waarom dit virus zo kan toeslaan.

De vrouw in de motorenwinkel waar ik naast woon, riep een boze opmerking naar me toen ik mijn best deed om haar hondje te negeren. Dat deed ik omdat ze misschien wel bang was dat haar hondje ziek zou worden (nee) en ook omdat ik via het hondje haar zou kunnen besmetten (ja).

Ze liep vervolgens naar me toe alsof er werkelijk helemaal niets in de wereld is veranderd.

Ze is hoog genoeg opgeleid om iets van dat virus te kunnen snappen en in een vakgebied waarin ook virussen voorkomen.

Maar het blijkt dat ze had kennelijk had besloten dat zij en haar echtgenoot dat virus niet kunnen krijgen en ook niet kunnen overdragen. Dat is vermoedelijk omdat zij vinden dat ze uit een betere klasse komen maar aardig genoeg zijn om door zo’n virus te worden genegeerd. Zoiets.

Of komt het onbewust voort uit angst? Als ik doe alsof het niet bestaat, dan kan ik het niet krijgen?

Hun zaak mag open zijn, omdat hun activiteiten aan vervoer zijn gerelateerd. Uiteraard is het er beduidend stiller dan normaal en komt iedereen die er moet zijn voor een reparatie achterom. (Hun achterom, dat is bij mijn voordeur. Vandaar.)

Hun jongste personeel mag duidelijk thuis blijven en ik denk niet dat het ook maar een moment in hun hoofd opkomt om iemand te ontslaan. Moet ook worden gezegd.

Bovendien komt de regering hen tegemoet met 80% van de loonkosten, geloof ik, maar het duurt misschien nog even voordat dat geld bij bedrijven gaat binnenkomen.

Bij de Lidl stonden we met drie mensen buiten braaf te wachten toen een man aan kwam lopen die besloot dat hij daar niet aan mee wilde doen en gewoon door liep, naar binnen. Hij kwam niet ver. De beveiliger achter de deur floot hem onmiddellijk terug.

Hij kwam achter me staan, te dichtbij. Ik deed een pas opzij. Niet overdreven en ook niet eens zodat er de verplichte minimale twee meter afstand zou zijn, maar genoeg om het signaal af te geven “neem dit nou serieus man, het is geen geintje”. Ik geloof dat het effect had want zijn gezicht werd iets serieuzer.

Hier in huis gaat alles echter prima. Daar ben ik wel blij om.

De buren op de begane grond hebben de vloer schoongemaakt en ik zag hen met handschoenen lopen toen ze vuilnis weggooiden. Inderdaad, de gemeenschappelijke afvalbakken buiten, daar kan jan en alleman bij.

Zelf desinfecteer ik af en toe de trapleuningen en deuren. Ik had toevallig goed desinfectiespul in huis en zo heb ik wat te doen, kan ik een heel klein steentje bijdragen.

Ik baal als een stekker dat ik altijd al veel hoest en loop te snuffelen en snuiven. Dat doet er normaal niet toe, maar in deze tijden maakt het sommige mensen nerveus als ze me zien of horen hoesten, is me niet ontgaan. Er wordt af en toe een blik naar me geworpen die zegt “Ben jij ziek? Moet ik voor jou een beetje oppassen?”

Het is volkomen logisch en het stoort me niet. Integendeel, het wijst me erop dat ik er beter rekening mee moet houden wat er in anderen zou kunnen omgaan. Ik ben me er niet altijd van bewust als ik hoest. Ik hou genoeg afstand maar in deze tijden ontgaat een kuchje niemand meer.

Het betekent dat ik sommige dingen die ik zou willen doen beter niet kan doen omdat ik als ik mensen nerveus maak als ik hoest ik hen geen dienst bewijs, ook al zou ik bijvoorbeeld een balie aan het desinfecteren zijn.

Er was een man die opzettelijk hoestte toen hij op de stoep langs me heen liep. Het was te nadrukkelijk, te doelbewust om spontaan te zijn, te gemaakt. Ik ben een vrouw en over de 35 en “dus” een bange schijtlijster die daarvan enorm “hoort” te schrikken. Zie vorige blogpost.

Maar het is ook, net als dat bezopen hamsteren, een van de manieren waarop sommige mensen wanhopig proberen nog wat controle over te houden. Grip.

De beslissing kunnen nemen om wel of niet opzettelijk te hoesten als je langs iemand loopt, maakt dat je je minder machteloos voelt. Al betwijfel ik of de man in kwestie zich daarvan bewust was.

Ik weet nog niet waar de volgende blogpost in deze serie over zal gaan. Ik schreef de eerste drie in de ochtend van 29 maart, kort nadat ik wakker werd en een paar klokken een uur verder de wereld in hielp.

 

 

Feel free to share your opinion below. (Note that I do screen comments on this website.)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.