Waarom de Britten ons haten – en wat we eraan kunnen doen

Tuurlijk, “de” Brit bestaat niet. En er zijn ook massa’s Britten die ons helemaal niet haten. Maar Britten die ons wel haten, waar komt dat door? Ik heb het eens op een rijtje gezet.

    • Een rotsvast geloof dat andere EU landen arme lage-lonenlanden zijn waar productie naartoe is verhuisd waardoor Britse fabrieken moesten sluiten. (Men denkt ook dat uit de EU stappen betekent dat die fabrieken terugkeren.)
    • De overtuiging dat EU burgers naar het VK komen omdat ze denken dat ze daar meer kunnen verdienen maar er de lonen laag houden omdat ze voor minder geld werken dan Britten. (Men concludeert dus dat uit de EU stappen tot hogere lonen in het VK gaat leiden.)
    • Het idee dat de meeste EU burgers laag zijn opgeleid en hier banen inpikken die laag opgeleide Britten zouden moeten hebben. (Men concludeert dus dat uit de EU stappen betekent dat er in het VK meer banen vrij komen voor laag opgeleide Britten. In werkelijkheid is het niveau van de Britten zelf niet zo hoog en draaien veel faciliteiten hier op buitenlanders omdat de Britten het zonder die buitenlanders simpelweg niet zouden redden. Een vaak genoemd voorbeeld is de Britse gezondheidszorg. Zonder buitenlanders zou de National Health Service instorten en de uittocht van de nu al door Brexit verdreven buitenlanders heeft de problemen binnen de Britse gezondheidszorg nog veel groter gemaakt.)
    • Het idee dat de Britse gezondheidszorg van een dermate hoog niveau is dat buitenlanders in drommen naar het VK toe stromen omdat ze in het VK niet voor gezondheidszorg hoeven te betalen en dat dit de reden is dat de NHS in grote problemen verkeert. Health tourism. (Het gaat in werkelijkheid om 0.3% van het budget van de NHS. Het bestrijden van dit vermeende enorme misbruik kost veel meer dan het kan opleveren en leidt er soms ook toe dat Britse kankerpatiënten, zwangere vrouwen etc. de deur wordt gewezen. Dat lossen de Britten dan op met crowdfunding.)
    • Het in oktober 2017 en februari 2018 door James O’Shaughnessy (Health Minister) heel geniepig gesuggereerde idee dat buitenlanders in het VK geen belasting betalen. Helaas namen de media deze uitspraken klakkeloos over en gaven ze geen tegengas.
    • Het idee dat het onderwijs in alle andere landen veel slechter is dan in het VK.
    • De overtuiging dat buitenlanders er altijd op uit zijn om je een loer te draaien. (De Brit Richard Lewis, in When Cultures Collide, noemt dit “British insularity”.)
    • De overtuiging dat EU burgers naar het VK komen om hier te luieren en van uitkeringen te genieten. (Dit gaat volkomen voorbij aan het feit dat EU burgers niet meteen aanspraak kunnen maken op uitkeringen; je moet daarvoor al een tijd in het VK hebben gewoond en gewerkt en ook dan kun je minder rechten hebben dan Britten. In werkelijkheid dragen EU burgers bovendien gemiddeld 2 miljard per jaar bij aan het VK, en dat is netto.)
    • Soms ook de overtuiging dat sommige landen in het midden Oosten deel uitmaken van de EU en/of dat buitenlanders vaker terroristen zijn.
    • Omdat Theresa May mensen doet geloven dat dat is wat goede Britten doen. (Donald Trump gaat in de praktijk minder ver dan de Britse regering. Hij respecteert bovendien, voorzover mij bekend, de Amerikaanse wetten en de rechtbanken. De Britse regering doet dat beslist niet en lapt zowel de rechters als de wetten nogal eens aan de laars.)

Politici, de Britse overheid en media liegen hier aantoonbaar over en worden desondanks geloofd. Het is namelijk de emotionele respons die de overtoon speelt, niet de rationele.

Er is veel diepe armoede in het VK, dus veel angst, stress, onmacht en wanhoop.

Er is dus hoop nodig.

Het is voor veel Britten makkelijker om te geloven dat hun ellende door buitenlanders komt dan te accepteren dat hun eigen regering hen voortdurend uitmelkt en een poot uitdraait.

Dat leidt namelijk tot de hoop dat het ooit beter wordt.

Daar ligt dus de oplossing. Hoe voeg je hoop toe op een manier die de haat juist minder maakt? Niet door het rationeel aan te pakken maar door de emoties aan te spreken.

Dat zou bijvoorbeeld kunnen doordat buitenlanders met genoeg geld in de arme wijken Britse steden structureel (een keer per maand?) briefjes geld gaan verspreiden en er publiciteit aan wijden zodat de associatie tussen narigheid en buitenlanders wordt doorbroken.

Er is al iemand geweest die zoiets heeft gedaan, die in een stadsdeel her en der geld had verstopt.

Je zou vliegtuigjes kunnen laten overvliegen met een lange banner (“Holland/The EU/Poland/France/Italy/Spain/Germany/Denmark/… loves you!”) en van waaruit briefjes van 5, 10, 20 en 50 naar beneden dwarrelen.

Je kan ook vanuit het buitenland enveloppen met bijvoorbeeld een briefje van 20 pond erin anoniem gaan sturen aan adressen in arme Britse wijken met daarin bijvoorbeeld ook de tekst “The EU loves you!”.

Voedselpakketjes sturen mag natuurlijk ook.

(Voedsel vanuit vliegtuigjes droppen raad ik niet aan vanwege de eventuele schade.)

Het trieste van het bovenstaande is dat het Britse regeringsbeleid de mythes in realiteit aan het omzetten is. Door rijbewijzen en paspoorten in te nemen, mensen te pas en onpas op te pakken en voor onbepaalde tijd vast te zetten (en na vrijlating identiteitsbewijzen in beslag genomen te houden), het vinden van werk en woonruimte te blokkeren en Britten zeer hoge boetes te geven voor collaboratie met verdacht gemaakte buitenlanders (zoals het verhuren van kamers) en buitenlands gedrag te criminaliseren worden buitenlanders (maar ook soms ethnische Britten evenals Britten die een vreemde achternaam hebben of met een buitenlander zijn getrouwd) de ellende in gedreven.

Tegengas is dus hard nodig.

Hieronder staan wat linkjes naar Engelstalige informatie. Continue reading

No wonder Rees Mogg wants Brexit

https://platform.twitter.com/widgets.js

See also this post: https://angelinasouren.com/2018/01/31/the-illegality-of-british-government-actions/

Citizens’ rights and reality

https://platform.twitter.com/widgets.js

https://platform.twitter.com/widgets.js

https://platform.twitter.com/widgets.js

New discriminatory NHS policy is bad for your health, whoever you are

File 20170928 1440 1wn352h
Imran’s Photography/Shutterstock

Jessica Potter, Queen Mary University of London

When I first qualified as a doctor more than ten years ago, it was simple – my duty was to provide the best possible care to the patient in front of me. Evidence and clinical experience were my guides. Unlike in a commercialised health system, such as the US or India, I was not torn between doing the right thing and demands from a profit-making paymaster, or concerns over whether my patient could afford the care.

Identity checks at the front door and upfront charging have changed all that. They compromise my duty to “show respect for human life” by prioritising British lives over all others, regardless of the wider implications.

According to the NHS constitution, healthcare should be “available to all irrespective of gender, race, disability, age, sexual orientation, religion, belief, gender reassignment, pregnancy and maternity or marital or civil partnership status”. It is a service that provides care “based on need, not an individual’s ability to pay”. It is these first two fundamental principles that I, along with many other NHS staff, am so proud of.

For the first time since its inception, Jeremy Hunt has said “we should all expect to be asked questions that confirm our eligibility for free healthcare”. This statement came as part of the Migrant and Visitor Cost Recovery Programme, first rolled out in 2014. It sets in place a series of policies that restrict access to healthcare for those not born in the UK. The NHS cannot be available to all, as the constitution states. A line must be drawn somewhere, and that line is the UK border.

An immigration health surcharge has been one of the least controversial measures introduced, attached to the visa application process for long-term non-European Economic Area migrants and students.

However, the second part of the cost recovery programme has been to incentivise NHS trusts to identify ineligible patients and charge them 50% more than the actual cost of their care. Critics argue that the cost of managing this scheme does not justify the 0.3% dent in the annual NHS budget attributable to health tourism. Furthermore, there have been reports of patients wrongfully billed. This would be stressful in itself, but more concerning are the reports of racial profiling that has been used to aid the identification of chargeable patients. With the introduction of charges upfront in an NHS that is already running on empty, snap decisions on who will actually be asked to provide identification are likely to be based on identifiers of difference, such as skin colour or accent.

To add to this hostile environment for migrants, in February this year the assumption of confidentiality – a sacred cornerstone of medical practice and a foundation of the trust that is so vital to the doctor-patient relationship – was placed on shaky ground with an agreement that patient details could be passed on to the Home Office. This memorandum of understanding, along with a hotline which charged the NHS 80 pence per minute (just to add insult to injury), is aimed at identifying people for deportation.

A public health risk

Despite the Department of Health’s claim that evidence is lacking, there is a significant body of knowledge that demonstrates that charging and data-sharing deter people from seeking help when they are unwell. These barriers to obtaining health – which, by the way, the UK government has signed up to protect as part of the EU convention on human rights – extend way beyond those who, in the eyes of the law, are ineligible for care. From a public health perspective, delaying diagnosis and treatment of infectious diseases increases the risk of spread to the wider community. Bacteria, I assure you, pay no heed to arbitrary notions of birth rights and citizenship.

From an economic perspective, prevention is better than cure. Those deterred from accessing healthcare by these policies are the least able to pay. By the time their treatment is life-threatening, you can be sure that, had we treated them sooner, the outcome would be better and cheaper for all. It will be those who look different, sound different, or dress differently from an “average British citizen” (in the head of the person in front of them) who will be caught in the wider net of eligibility checks.

The ConversationThese policies do not protect human rights. They are not in line with my General Medical Council duties as a doctor or with NHS principles. They are not economically sound. They will not protect the health of the public. These policies feed a narrative that the NHS crisis has been caused by migrants – not the rich people who broke the banks and heralded in a period of austerity. We must look up and hold those people in power to account and look around at our fellow human beings with compassion and kindness.

Jessica Potter, MRC Doctoral Clinical Research Fellow, Queen Mary University of London

This article was originally published on The Conversation. Read the original article.