Democrats, apologists and neoliberals

Read this comment below, on a YouTube video about two girls with Treacher-Collins syndrome (which means that they have healthy bodies and brains, but have no hearing and some facial bones are lacking):

That baffled me. I also hear the phrase “neoliberals” from time these days within this context. I wasn’t familiar with it, but it seems to be associated with a lack of tolerance for human diversity and a lack of inclusive solidarity (while I associate the latter with conservatives, libertarians and republicans). When I looked into it, I found that “neoliberal” may be more or less the same as “conservatives” or  “neoconservatives”, in practice.

So, does all of this make me a republican in other people’s views, then?

It is time to stop labelling people. Sigh. So easy for me to say. I do it too, I am sure.

Turns out that I am a “guilt-ridden apologist”, apparently, as that is what I was called a few days ago after I pointed out that cave bears actually went extinct a long time ago. It went with “you crack me up”, so I am happy that the person was happy, for whatever reason. I have no idea what on earth a guilt-ridden apologist is, so I have no idea whether I am one or not. It makes no difference to me.

“Should have been euthanized.” Did that come from a democrat then, or from a neoliberal?

It is a screenshot from part of a USA Today story, about how their environment responded after a daughter with Treacher-Collins syndrome was born to the parents in this story, Thom and Tami Wetmore. They later adopted a girl with the same syndrome from Ukraine where she was in an orphanage.

She is very artistic, it turns out. Her name is Danica.

Both girls use sign language. And Juliana has a hearing aid, which apparently allows her to “hear perfectly”. I don’t know whether Danica has a hearing aid.

The family is from Texas and living in Florida – or the other way around – and Christian. So what does that make them?

Human!

In addition to Danica, they adopted three more children.

You can see how hard the topic of having a non-mainstream child is for people and how great the need to talk about this in this thread: http://www.actuarialoutpost.com/actuarial_discussion_forum/archive/index.php/t-251806.html

Waarom de Britten ons haten – en wat we eraan kunnen doen

Tuurlijk, “de” Brit bestaat niet. En er zijn ook massa’s Britten die ons helemaal niet haten. Maar Britten die ons wel haten, waar komt dat door? Ik heb het eens op een rijtje gezet.

    • Een rotsvast geloof dat andere EU landen arme lage-lonenlanden zijn waar productie naartoe is verhuisd waardoor Britse fabrieken moesten sluiten. (Men denkt ook dat uit de EU stappen betekent dat die fabrieken terugkeren.)
    • De overtuiging dat EU burgers naar het VK komen omdat ze denken dat ze daar meer kunnen verdienen maar er de lonen laag houden omdat ze voor minder geld werken dan Britten. (Men concludeert dus dat uit de EU stappen tot hogere lonen in het VK gaat leiden.)
    • Het idee dat de meeste EU burgers laag zijn opgeleid en hier banen inpikken die laag opgeleide Britten zouden moeten hebben. (Men concludeert dus dat uit de EU stappen betekent dat er in het VK meer banen vrij komen voor laag opgeleide Britten. In werkelijkheid is het niveau van de Britten zelf niet zo hoog en draaien veel faciliteiten hier op buitenlanders omdat de Britten het zonder die buitenlanders simpelweg niet zouden redden. Een vaak genoemd voorbeeld is de Britse gezondheidszorg. Zonder buitenlanders zou de National Health Service instorten en de uittocht van de nu al door Brexit verdreven buitenlanders heeft de problemen binnen de Britse gezondheidszorg nog veel groter gemaakt.)
    • Het idee dat de Britse gezondheidszorg van een dermate hoog niveau is dat buitenlanders in drommen naar het VK toe stromen omdat ze in het VK niet voor gezondheidszorg hoeven te betalen en dat dit de reden is dat de NHS in grote problemen verkeert. Health tourism. (Het gaat in werkelijkheid om 0.3% van het budget van de NHS. Het bestrijden van dit vermeende enorme misbruik kost veel meer dan het kan opleveren en leidt er soms ook toe dat Britse kankerpatiënten, zwangere vrouwen etc. de deur wordt gewezen. Dat lossen de Britten dan op met crowdfunding.)
    • Het in oktober 2017 en februari 2018 door James O’Shaughnessy (Health Minister) heel geniepig gesuggereerde idee dat buitenlanders in het VK geen belasting betalen. Helaas namen de media deze uitspraken klakkeloos over en gaven ze geen tegengas.
    • Het idee dat het onderwijs in alle andere landen veel slechter is dan in het VK.
    • De overtuiging dat buitenlanders er altijd op uit zijn om je een loer te draaien. (De Brit Richard Lewis, in When Cultures Collide, noemt dit “British insularity”.)
    • De overtuiging dat EU burgers naar het VK komen om hier te luieren en van uitkeringen te genieten. (Dit gaat volkomen voorbij aan het feit dat EU burgers niet meteen aanspraak kunnen maken op uitkeringen; je moet daarvoor al een tijd in het VK hebben gewoond en gewerkt en ook dan kun je minder rechten hebben dan Britten. In werkelijkheid dragen EU burgers bovendien gemiddeld 2 miljard per jaar bij aan het VK, en dat is netto.)
    • Soms ook de overtuiging dat sommige landen in het midden Oosten deel uitmaken van de EU en/of dat buitenlanders vaker terroristen zijn.
    • Omdat Theresa May mensen doet geloven dat dat is wat goede Britten doen. (Donald Trump gaat in de praktijk minder ver dan de Britse regering. Hij respecteert bovendien, voorzover mij bekend, de Amerikaanse wetten en de rechtbanken. De Britse regering doet dat beslist niet en lapt zowel de rechters als de wetten nogal eens aan de laars.)

Politici, de Britse overheid en media liegen hier aantoonbaar over en worden desondanks geloofd. Het is namelijk de emotionele respons die de overtoon speelt, niet de rationele.

Er is veel diepe armoede in het VK, dus veel angst, stress, onmacht en wanhoop.

Er is dus hoop nodig.

Het is voor veel Britten makkelijker om te geloven dat hun ellende door buitenlanders komt dan te accepteren dat hun eigen regering hen voortdurend uitmelkt en een poot uitdraait.

Dat leidt namelijk tot de hoop dat het ooit beter wordt.

Daar ligt dus de oplossing. Hoe voeg je hoop toe op een manier die de haat juist minder maakt? Niet door het rationeel aan te pakken maar door de emoties aan te spreken.

Dat zou bijvoorbeeld kunnen doordat buitenlanders met genoeg geld in de arme wijken Britse steden structureel (een keer per maand?) briefjes geld gaan verspreiden en er publiciteit aan wijden zodat de associatie tussen narigheid en buitenlanders wordt doorbroken.

Er is al iemand geweest die zoiets heeft gedaan, die in een stadsdeel her en der geld had verstopt.

Je zou vliegtuigjes kunnen laten overvliegen met een lange banner (“Holland/The EU/Poland/France/Italy/Spain/Germany/Denmark/… loves you!”) en van waaruit briefjes van 5, 10, 20 en 50 naar beneden dwarrelen.

Je kan ook vanuit het buitenland enveloppen met bijvoorbeeld een briefje van 20 pond erin anoniem gaan sturen aan adressen in arme Britse wijken met daarin bijvoorbeeld ook de tekst “The EU loves you!”.

Voedselpakketjes sturen mag natuurlijk ook.

(Voedsel vanuit vliegtuigjes droppen raad ik niet aan vanwege de eventuele schade.)

Het trieste van het bovenstaande is dat het Britse regeringsbeleid de mythes in realiteit aan het omzetten is. Door rijbewijzen en paspoorten in te nemen, mensen te pas en onpas op te pakken en voor onbepaalde tijd vast te zetten (en na vrijlating identiteitsbewijzen in beslag genomen te houden), het vinden van werk en woonruimte te blokkeren en Britten zeer hoge boetes te geven voor collaboratie met verdacht gemaakte buitenlanders (zoals het verhuren van kamers) en buitenlands gedrag te criminaliseren worden buitenlanders (maar ook soms ethnische Britten evenals Britten die een vreemde achternaam hebben of met een buitenlander zijn getrouwd) de ellende in gedreven.

Tegengas is dus hard nodig.

Hieronder staan wat linkjes naar Engelstalige informatie. Continue reading

We need to reconsider our view of other species, urgently.

Read this story: https://www.thedodo.com/on-the-farm/starving-pig-shared-food-with-his-friends

Two pigs were rescued, one had piglets and was well and the other one was very thin. Rescuers were puzzled. Turned out that the latter had been giving most of the food he had to the other pig. To help the other pig survive.

We need to reconsider our views regarding other species, urgently.

Personally, I have seen small parrots stand up for cats.

How on earth did we “developed” humans manage to think for so long that other species have no cognitive abilities? No capacity for emotions? Mind-boggling. The more developed we become, the less wisdom we humans seem to have?

Traditional scientists have to stop being so damn pig-headed about this. To see the obvious does not make you stupid, silly or dimwitted.

Solidarity and compassion

There are two kinds of solidarity. Exclusive solidarity is essentially protectionism. Groups rally to stand up for their own kind and do each other favors such as recommend each other and give each other jobs. It exists on the basis of what divides us, what makes us different from others.

Birds do this too. If you are observant and like being outdoors, for instance go for walks, you may on occasion have seen crows appearing from all sides and forming a circle around a crow attacked by someone’s dog. You can also occasionally hear a lot of loud cackling, look up and see a group of magpies around a cat that has climbed into a tree.

Inclusive solidarity, on the other hand, is much closer to compassion. It does not ask many questions and exists on the basis of what we have in common.

Birds do this as well. If for example you happen to have lived with certain parrots, you may be quite familiar with this. I adopted two quaker parrots in 1994 and they both stood up for my cats if they thought some harm might be happening to one of my cats, for example if I had to stuff a pill into a cat’s mouth and make sure the cat swallowed it, for a very good reason. This happened regardless of whether the cat in question was kind to birds or not.

Birds are capable of compassion because they appear to have something called “theory of mind” just like humans do.

I have seen one of my little parrots quickly step forward and snatch a bit of feces off the other bird. It was stuck to a feather. That other bird never even noticed what happened. This was an act of selfless compassion based on the first bird’s reasoning that she would not want to have feces stuck to her own butt and therefore the other bird probably wouldn’t like it either.

I have two kinds of confirmation for this.

In the past, I have seen that particular bird come running down a series of perches (in a huge cage) and then stop short to avoid stepping into fresh feces.

This particular bird was a pretty intelligent rascal who went through phases of pranks involving feces. For a while, she took great delight in pressing her butt against the bars of the open cage to help her aim and then pelt poop at my shoes whenever I sat reading in a chair near the cage, for example. Poopball. Goal! This means that the bird assumed that I would not like getting feces on me and also that she knew that getting feces on my shoes wasn’t so bad.

This bird has forever changed the way I look at birds. I used to see birds as completely devoid of anything resembling human intelligence. Birds flew, hopped and tweeted. That was it. Oh, and they laid eggs, too. Particularly the flying made me experience them as distant, I presume. Removed. Different.

I couldn’t have been more wrong about that.

I still remember the look that parrot – the longest-living of the two – gave me when I apologized to her for it having taken me so long to realize how intelligent she was. How stupid the two of them must have thought we humans were and how desperate they must have felt at times. “Is she ever going to get it?” She was a very wise one, that one. (She started showing me, by anticipating my moves and wishes and acting on them, all by herself. The first time that happened I was stunned.)

We’d all do ourselves a favor if we could focus more on inclusive solidarity and less on protectionism. I believe we’re slowly getting there.