See also this later post and this older post.
At the start of this year, I wrote a post for an online forum about what it is like to be living in Mokum, as Amsterdam is sometimes called, just like Portsmouth in England is alternatively called Pompey.
In March 2025, I sent mayor Femke Halsema two texts on the basis of that. One was in Dutch and talked mainly about human rights and housing. Next I sent an English text with suggestions for solutions. (SEE LATER POST.) I offered my support. My input. It’s easy to complain without actually contributing anything, after all. I do my best to avoid the latter.
I happened to be homeless myself but that is not why I contacted the mayor, that is, I was not asking for help for myself. I merely wanted to share some insights and I also wanted to hear more about what was happening at Amsterdam’s Central Station. (I wanted to leave the Netherlands again asap. The municipality of Amsterdam had its chance in December 2024 and blew it. I was done then.)
I then received an email from Nynke Engelhard who is a project manager for the City. We talked for half an hour on the phone. I was baffled by her complete lack of understanding of what it is like to be homeless and what homeless people actually need. As an example, she too – along with her colleagues – believes that homeless people can easily walk 10, 20 kilometers per day with their luggage. After all, they have no place to leave their stuff.
I heard lots of excuses as to why almost nothing is done to prevent, resolve homelessness / support homeless people and about how much money gets spent in the circus surrounding homelessness.
I am not alone in this. Dutch media regularly report on the bonkers nonsense surrounding homelessness as well.
I’ve earlier also taken part in a discussion surrounding homelessness in London, even though I do not live in London. I’ve simply learned a heck of a lot in the past 1, 2 years and I am trying to put that to some good use.
ENGLISH CONTINUES BELOW
Een half uur lang heb ik uitvluchten gehoord over waarom er niets daadwerkelijks gebeurt. Er wordt gepraat eIn vergaderd en gestudeerd en gelezen en geschreven en uitbesteed en gereisd maar voor de mensen om wie het draait, die vreselijk lastige mensen die allemaal intensieve begeleiding nodig hebben en die wegens de krapte op de arbeidsmarkt dus aan hun lot moeten worden overgelaten en wat dies meer zij, daarvoor gebeurt bijna niets.
Van tijd tot tijd berichten diverse media hier ook over. Ik sta niet alleen in die mening.
Nu, als dakloze vrouw ben ik recent toenemende intimidatie gaan ondervinden en op grond van wat een bewoner in een straat om de hoek me eerder spontaan meedeelde over wat er een jaar of twee geleden gebeurde op de locatie waar ik nu verblijf, moest ik concluderen dat deze intimidatie van de gemeente Amsterdam kwam.
Ik heb Mevrouw Engelhard daarom een harde mail gestuurd (15 oktober: en die heb ik heel snel en slordig geschreven want het was net gebeurd en dat was best bedreigend en ik moest op tijd klaar zijn voordat de bieb sloot):
Beste Nynke,
Allereerst wil ik je waarschuwen dat ik in de BCC diverse media alsmede twee advocatenkantoren, een in het buitenland wonend familielid, en Amnesty International heb meegenomen in deze mail. Ik ben niet de enige die het niet eens is met jullie aanpak. Zie bijvoorbeeld: https://www.bnnvara.nl/joop/artikelen/daklozen-mogen-blijkbaar-meedoen-maatschappij Maar zelf sta ik compleet machteloos.
We hebben op 26 maart 2025 telefonisch met elkaar gesproken over het beleid van de gemeente Amsterdam met betrekking tot het voorkomen van dakloosheid en de manier van omgaan met daklozen die ik walgelijk blijf vinden. Met name de situatie op het CS en de situatie op de Jan van Galenstraat baarde me grote zorgen. Zo ga je niet met mensen om; dit is mensonterend. Dergelijk gemeentebeleid afwimpelen op individuele ambtenaren vind ik evenmin juist.
Je herinnert je vast nog wel dat ik zelf een inmiddels 65-jarige, hoog opgeleide Nederlandse dakloze vrouw ben. Zoals je vast toen al in detail wist, was ik in december 2024 bij jullie door de molen geweest. Ik ben onder meer drie keer op de locatie Jan van Galenstraat geweest. Het tweede gesprek was met iemand waarvan ik de naam niet meer weet (en die papieren liggen momenteel elders en heb ik dus niet bij me), maar die afgestudeerd was in de filosofie. Ik zou op 24 december 2024 de opvang in gaan (die zeer beperkt is en er hoe dan ook alleen in de winter is), een officieel adres van jullie kunnen krijgen en ook bijstand. Op die dag kreeg ik echter van Fatima Ata te horen dat ik helemaal nergens voor in aanmerking kwam. (Een paar dagen daarvoor was ik al in een plotselinge woede-uitbarsting van een ander tegen de grond gekwakt; Fatima Ata wist daarvan. Iets verder in deze mail zul je min of meer ontdekken waarom.)
Ik heb weliswaar lang in Amsterdam gewoond en gewerkt, onder meer bij de VVV, ben hier gaan studeren en met een MSc with distinction en nog een paar papiertjes afgestudeerd. Ik ben hier later ook mijn bedrijf begonnen dat ik in 2004 mee heb genomen naar het Verenigd Koninkrijk, en dat laatste was het probleem, schijnt. Weg is weg.
Ik zal je een lang zeurverhaal besparen over hoe dat komt, maar je weet dat ik geen spaargeld en zo goed als geen inkomen heb. Dat komt wel vaker voor. Toch nam je op 26 maart 2025 aan dat ik makkelijk met mijn bagage dagelijks 10, 20 kilometer door Amsterdam kon lopen en ik sluit dus niet uit dat je dacht dat ik de boel aan het bedotten was. Ik meen me te herinneren dat je vroeg of ik wel in Amsterdam was toen je voorstelde dat ik aan het eind van de middag naar een locatie in Amsterdam West zou gaan waar ik gratis een maaltijd zou kunnen krijgen en ik zei dat ik dat echt niet redde (fysiek niet; ik was compleet op en qua tijd had ik het waarschijnlijk ook niet gered).
Ik ben sinds 24 december 2024 dus nog steeds aangewezen op mijn eigen inzet waaronder de GoFundMe die ik op 29 december 2024 opzette en ik ben inmiddels dagelijks – en soms als een bezetene blikjes en flesjes – aan het verzamelen want de donaties droogden op. Gelukkig wordt er ook vaak prima eten gewoon op straat gemieterd; daarbij kan ik mijn gezond verstand en microbiologiekennis toepassen en ben ik echter niet zo kieskeurig als de gemiddelde burger. Zojuist vond ik weer een hele zak vol waarvan ik een deel – allemaal 100% verpakt en niet over datum – in de voedselkast aan de Javastraat heb gezet.
Ik slaap namelijk al sinds maart/april tussen de brandnetels op een locatie in Amsterdam Oost. Het constant dag in dag uit met me meesjouwen van mijn koffers trok ik gewoon fysiek niet meer. Dan kun je trouwens ook geen blikjes verzamelen. Ik heb een minieme aangeboren vergroeiing in mijn ruggengraat die nu nog vooral ‘s nachts vaak opspeelt al had ik er voor ik dakloos werd zelden last van. Het sjouwen met mijn bagage werd me echt teveel. Mijn handen trokken dat ook niet meer. Laat staan de koffers…
(Overigens, hier is een tip voor iets dat jullie kunnen aanpakken. Ik ben een tijd vaak in toeristenhostels geweest toen de donaties dat mogelijk maakten, maar ook als je gewoon betaalt en braaf de oudere, rustige toerist speelt, mag je van de meeste hostels daar maar beperkt blijven. Ze houden niet erg van zichtbare armoede. Ik nam aanvankelijk aan dat dat wordt opgelegd door de gemeente Amsterdam, maar dat blijkt niet zo te zijn. Dit kwam aan het licht nadat ik met jou had gesproken. Hier valt voor jullie iets te doen.)
Nu kom het. Ik ervaar op mijn slaapplek toenemende intimidatie en die komt zeer waarschijnlijk van de gemeente Amsterdam. Ik heb namelijk van een buurtbewoner al maanden geleden gehoord wat jullie met daklozen doen die daar slapen. Dat gebeurt nu met mij ook in toenemende mate en vanmiddag al weer.
Opnieuw een aanvraag doen lijkt me zinloos, want ik voldoe inmiddels voor zover ik kan zien nog veel minder aan de voorwaarden om voor hulp van jullie in aanmerking te komen. Bovendien zouden jullie door dat nu wel te accepteren daarmee dan toegeven dat jullie in december 2024 fout zaten. Daar komt nog bij dat we allemaal in de krant kunnen lezen dat gemeenteambtenaren de wet haast als vast onderdeel van hun werk breken (net nog in Trouw aan de orde geweest) en er vaak op vrij grove wijze wordt afgestraft voor het feit dat je voor jezelf durfde opkomen (zeker voor mensen van mijn leeftijd).
Kortom, ik wil helemaal geen bijstand via de rechter af gaan dwingen oid, maar er is sprake van toenemende intimidatie en het duurt nog twee jaar voordat ik mijn AOW kan krijgen. Ik wil dan een klein pensioen afkopen bij het ABP zodat ik even wat armslag heb om mezelf weer goed op poten te zetten omdat dat nu dus niet lukt. Ik heb ernaar gevraagd, maar bij het ABP kan dat niet eerder. (Kort daarvoor is dan ook mijn Britse AOW al actief geworden. Dat is lager dan mijn Nederlandse AOW omdat ik daar minder lang rechten heb opgebouwd.)
Ik kan NU echter nergens heen.
Ik zou haast zeggen: “Knuppel me dan gewoon in mijn slaap dood, want dat is sneller en goedkoper dan wat jullie nu aan het doen zijn”.
Alternatief: sluit een compromis en doe me een in één keer een som toekomen die min of meer goedmaakt dat ik het al die tijd zonder inkomen heb moeten rooien zodat ik weg kan en verder kan met mijn leven. Dat lost jullie probleem op en ook dat van mij.
Ik doe een voorstel van EUR 7500. Ik hoor graag je reactie.
Met vriendelijke groet,
Angelina Souren
PS
Ik ken in Nederland zo goed als niemand meer. Veel mensen zijn overleden of weg verhuisd of anderszins verdwenen en de verrechtsing van het klimaat hier in de 20 jaar dat ik weg was helpt al helemaal niet. Ik heb net iemand gevraagd maar die wilde niet eens de post van het ABP voor me ontvangen zodat die niet kwijtraakt. (Het ABP moet me namelijk tzt per post een formulier sturen dat ik weliswaar digitaal in kan dienen maar dat kan en mag ik niet missen. Ik regel dat liever nu dan dat ik dan moet denken “had ik maar”.) Ik sliep kort op de bank bij een oudere autistische ex-collega in diens overvolle huishouding met drie andere volwassen en twee kleine kinderen maar die ex-collega had zodanige geheugenproblemen dat hij steeds enorm in de war raakte als hij post voor me ontving (wat ik dus slechts een paar weken heb gedaan).
Ja, natuurlijk is het soms moeilijk voor mij om the bigger picture en mijn eigen sores te scheiden. Mijn focus is momenteel vaak zeer nauw, op puur overleven gericht. Poverty shrinks your world.
Dit was haar reactie:
Geachte Angelina Souren,
U verwijst in uw mail van 7 oktober jl. naar een telefonisch gesprek van 26 maart dit jaar. U gaf in maart onder andere aan dat u geen behoefte had dat ik uw bezwaren over de balie aan de Jan van Galenstraat met de manager aldaar zou bespreken. Dit zou ik alsnog willen doen als u daar prijs op stelt. Als u geholpen zou kunnen worden met een briefadres, een gesprek met de GGD, met eventueel een aanvraag van een uitkering dan kunt u daarna reageren op woningen. Mensen die 55+ zijn komen toch nog redelijk snel in aanmerking voor huisvesting. Ook kunnen we u dan verwijzen naar een opvang locatie. U voelde zich de vorige keer niet geholpen door mij. Toch zou ik met uw toestemming navraag kunnen wanneer u terecht kunt op de Jan van Galenstraat of bij het Daklozenkantoor
Met vriendelijke groet,
Nynke Engelhard
Programma Huisvesting Kwetsbare Groepen
Projectleider preventieve aanpak / Economisch dakloze mensen / wonenbuiten@amsterdam.nl
Dit was mijn antwoord:
Geachte mevrouw Engelhard,
Dank voor uw reactie.
Ik heb in maart met u gesproken omdat ik van mening was dat ik aan gemeentebeleid zou kunnen bijdragen. U kwam alleen met massa’s uitvluchten en met verhalen over het verdienmodel rond dakloosheid (en andere uitdrukkingen van armoede).
Ik wil nog steeds niet met personeel aan de Jan van Galenstraat gaan praten want ik vond het toen en vind het nog steeds onterecht om individuele balieambtenaren de schuld van gemeentebeleid te geven.
Ik vind het ook onzinnig om onzinnige “oplossingen” aan te blijven dragen. Dat is pure cosmetica, in mijn ogen.
Mag ik uit deze mail van u afleiden dat de intimidatie nu ophoudt? Dat wil ik graag van u bevestigd krijgen. U moet mij óf in mijn slaap laten doodknuppelen óf mij met rust laten. Een andere realistische keuze hebt u kennelijk niet.
U bent overigens op en top een politicus. Petje af.
Veel plezier op uw verdere reizen naar Finland en zo.
Met vriendelijke groet/best regards,
Angelina Souren
Toevoeging:
“U kwam alleen met massa’s uitvluchten” betreft niet waarom ik niet zou kunnen bijdragen aan beleid maar waarom er zo goed als niets schijnt te gebeuren met betrekking tot het voorkomen van dakloosheid en het oplossen van dakloosheid. Cosmetische acties zoals het ludiek neerleggen van matrassen rond de receptie of waar dan ook lossen niets op. U doet naar mijn mening vooral aan image building voor de gemeente en aan het laten rollen van zoveel mogelijk geld in deze poppenkast rondom dakloosheid.
ENGLISH, CONTINUED (Sorry, I used ChatGPT to save time and have not edited the clunkiness out.)
Now, as a homeless woman, I have recently begun to experience increasing intimidation, and based on what a resident of a nearby street spontaneously told me some time ago about what happened a year or two ago at the location where I am currently staying, I had to conclude that this intimidation was coming from the City of Amsterdam.
I therefore sent Ms. Engelhard a firm email:
Dear Nynke,
First of all, I want to warn you that I’ve BCC’d various media outlets, two law firms, a relative living abroad, and Amnesty International on this email. I’m not the only one who disagrees with your approach. For example, see:
https://www.bnnvara.nl/joop/artikelen/daklozen-mogen-blijkbaar-meedoen-maatschappij
But personally, I am completely powerless.
We spoke by phone on 26 March 2025 about the municipality of Amsterdam’s policy regarding the prevention of homelessness and the way homeless people are treated — which I continue to find revolting. I was particularly concerned about the situation at Central Station and at the Jan van Galenstraat. This is not how you treat people; it’s degrading. Shifting the blame for such municipal policy onto individual civil servants is equally wrong in my view.
You’ll probably remember that I am myself a now 65-year-old, highly educated Dutch homeless woman. As you probably already knew in detail at that time, I went through the whole process with your department in December 2024. Among other things, I visited the Jan van Galenstraat location three times. The second meeting was with someone whose name I no longer remember (those papers are elsewhere at the moment, so I don’t have them with me), but he had a degree in philosophy. I was supposed to enter the shelter on 24 December 2024 (which is very limited and only available during winter anyway), receive an official address from your office, and also receive social assistance.
However, that same day, Fatima Ata told me I wasn’t eligible for anything at all. (Just a few days earlier, I had been suddenly thrown to the ground by someone in a fit of rage; Fatima Ata knew about that. You’ll more or less discover why a bit later in this email.)
I lived and worked in Amsterdam for a long time — among other things, at the VVV (tourist information office) — started my studies here, and graduated with an MSc with distinction and a few other qualifications. I later started my own company here, which I took with me to the United Kingdom in 2004 — and apparently that was the problem. Once gone, gone forever.
I’ll spare you a long sob story about how that came to be, but you know I have no savings and virtually no income. That’s not unusual. Still, on 26 March 2025, you seemed to assume that I could easily walk 10–20 kilometres a day through Amsterdam with all my luggage — and so I can’t rule out that you thought I was trying to cheat the system. I seem to recall you asking whether I was actually in Amsterdam when you suggested I go to a location in Amsterdam West at the end of the afternoon to get a free meal, and I said I really couldn’t manage that — physically not, as I was completely exhausted, and probably not in terms of time either.
Since 24 December 2024, I’ve therefore still been completely dependent on my own efforts — including the GoFundMe I set up on 29 December 2024 — and I now spend my days, sometimes frantically, collecting cans and bottles, because donations have dried up. Fortunately, perfectly good food is often simply dumped on the street; I can apply my common sense and my microbiology background, and I’m not as picky as the average citizen. Just now I found another full bag, part of which — all 100% packaged and not expired — I placed in the food cupboard on Javastraat.
I’ve been sleeping since around March/April among the nettles at a location in Amsterdam East. I just couldn’t physically keep dragging my suitcases around all day anymore. And besides, you can’t collect cans that way either. I have a minor congenital spinal curvature that now flares up mainly at night, although I rarely had trouble with it before becoming homeless. Carrying my luggage simply became too much. My hands couldn’t handle it anymore either — let alone the suitcases…
(By the way, here’s a tip for something you could actually tackle. I stayed in tourist hostels for a while when donations made that possible, but even when you pay and behave as the quiet, older tourist, most hostels only let you stay for a limited time. They don’t like visible poverty. I initially assumed that this was a requirement imposed by the City of Amsterdam, but it turns out not to be. I found that out after speaking with you. There’s something for you to work on.)
Now to the point: I am experiencing increasing intimidation at my sleeping place, and it is very likely coming from the City of Amsterdam. A resident already told me months ago what happens to homeless people who sleep there — and exactly that is now happening to me, increasingly, and again this afternoon.
Submitting another application seems pointless, because as far as I can tell, I now meet the requirements for help from you even less than before. Moreover, if you were to accept my application now, you’d essentially be admitting that you were wrong back in December 2024. On top of that, we can all read in the papers that municipal officials almost routinely break the law as part of their work (as recently reported in Trouw) and that people — especially of my age — are often harshly punished for standing up for themselves.
In short, I don’t intend to try to force welfare payments through the courts or anything like that — but I am facing increasing intimidation, and it will still be two years before I can receive my state pension (AOW). I plan to cash out a small pension with the ABP so that I’ll have a bit of breathing room to get back on my feet, because right now I just can’t. I asked, but the ABP won’t allow an early payout. (By then my British state pension will also have started, but it’s lower than the Dutch one since I built up fewer rights there.)
However, right now I have nowhere to go.
I’m almost tempted to say:
“Then just beat me to death in my sleep — it would be faster and cheaper than what you’re doing now.”
Alternatively: reach a compromise and give me a lump sum that more or less compensates for having had to survive all this time without income, so that I can leave and move on with my life. That would solve both your problem and mine.
I propose EUR 7,500. I look forward to your response.
Kind regards,
Angelina Souren
PS
I know virtually no one in the Netherlands anymore. Many people have died, moved away, or otherwise disappeared, and the political shift to the right over the past 20 years since I left certainly doesn’t help. I just asked someone, but they didn’t even want to receive mail from the ABP for me so that it wouldn’t get lost. (The ABP will at some point have to send me a form by post that I can submit digitally — but I must not lose it. I’d rather arrange that now than later think, “if only I had.”)
I briefly slept on the couch of an older, autistic ex-colleague in his overcrowded household with three other adults and two small children, but that ex-colleague had such memory problems that he became terribly confused whenever he received mail for me (which I only did for a few weeks).
Yes, of course, it’s sometimes hard for me to separate the bigger picture from my own troubles. My focus is often very narrow right now — purely on survival.
Poverty shrinks your world.
This was her response:
Dear Angelina Souren,
You refer in your email of 7 October to a phone conversation on 26 March of this year. In March you indicated that you did not want me to discuss your objections regarding the desk at Jan van Galenstraat with the manager there. I would still like to do so if you wish.
If you could be helped with a correspondence address, a meeting with the GGD, and possibly an application for social assistance, you could then respond to available housing. People aged 55+ tend to qualify for housing fairly quickly. We could also refer you to a shelter.
You felt you were not helped by me last time. Still, with your permission, I can check when you could visit the Jan van Galenstraat or the Homeless Office.Kind regards,
Nynke Engelhard
Program for Housing Vulnerable Groups
Project Leader for Preventive Approach / Economically Homeless People
wonenbuiten@amsterdam.nl
This was my reply:
Dear Ms. Engelhard,
Thank you for your response.
I spoke with you in March because I believed I could contribute to municipal policy. You came only with heaps of excuses and stories about the “business model” surrounding homelessness (and other expressions of poverty).
I still do not wish to speak with staff at the Jan van Galenstraat, because I found it then and still find it unjust to blame individual desk employees for municipal policy.
I also think it’s pointless to keep suggesting meaningless “solutions.” In my view, that’s pure cosmetics.
May I infer from your email that the intimidation will now stop? I would like confirmation of that. You must either let me be beaten to death in my sleep or leave me alone. You apparently have no other realistic choice.
You are, by the way, a true politician. Hats off.
Enjoy your further travels to Finland and elsewhere.
Kind regards / Best regards,
Angelina Souren
Addition:
“You came only with heaps of excuses” refers not to why I could not contribute to policy, but to why virtually nothing seems to be happening regarding the prevention and resolution of homelessness.
Cosmetic actions such as whimsically laying out mattresses around the reception area or wherever solve nothing. In my opinion, you mainly engage in image-building for the municipality and in keeping as much money circulating as possible in this charade surrounding homelessness.
I confess that I am thinking “trut” to myself. Because the following is such complete bullshit: “U voelde zich de vorige keer niet geholpen door mij.” (You felt that I was not helping you, before.) I never asked her for help. I wanted to contribute. I add my current background so that she can see where I am coming from, where my insights come from.
It just so happens that one of my cousins runs what appears to be one of the Netherlands’ biggest real estate firms. I say that because the Dutch magazine Quote has written about him and because at the time the company’s holdings were valued at about 1 billion euro. I am not in real estate but I assume that is substantial enough for my cousin to have real influence. He can push for change too.
‘Wij willen een warme huisvader zijn voor onze huurders’. (*see below for English)
(Interview, 2021)
I used to get along with him very well so I assume that he and I still have a few things in common. I have not spoken with him in three decades, however; this was in Bingelrade, at our grandmother’s (then aunt’s and uncle’s) farm, just after I returned from the States. We are not a close-knit family, as you can tell.
The real estate sector has a rotten reputation. My cousin has the power to help start changing that in the Netherlands.
I can push from the bottom.
*ChatGPT says:
That Dutch phrase — “Wij willen een warme huisvader zijn voor onze huurders” — literally means:
“We want to be a warm father of the house for our tenants.”
But in natural English, the expression “warme huisvader” doesn’t really translate word-for-word. The phrase combines warm (kind, caring) and huisvader (literally “father of the household,” but figuratively “someone who looks after others responsibly”).
So the intended meaning is something like:
“We want to be a warm, caring presence for our tenants.”
or
“We want to take care of our tenants like a good, caring host.”
or more loosely:
“We aim to be a supportive, home-like figure for our tenants.”
If it’s from a housing association or landlord’s statement, a natural, idiomatic translation might be:
“We want to be a warm and caring landlord for our tenants.”
or
“We want to create a home-like, caring environment for our tenants.”
LINKS:
