Key phrases: Inequality, poverty, violence, cruelty, povertyism, misogyny, diversity, bias, othering, discrimination, sadism, ageism, decision-making, otherisation, marginalisation, ableism, inclusivity, gerontophobia, stranger-stalking, aggression, sadistic stalking, zen approach, misogyny, governance, hate groups, fairness, racism, justice, philosophy, law, hacking, homophobia, contempt, bioethics, health inequalities, cruelty, ELSI, homelessness, politics, public policy, policing, science and biotechnology, conspiracy beliefs, speciesism, light pollution, callousness, security, mechanical pollution, hate, violence, safety, chemical pollution, conspiracy thinking, social security, forensic psychology… and 20+ years of experience in earth and life sciences as well as nearly two decades with what appears to be "sadistic stalking" or whatever. Some of those crazy nihilistic extremist sadistic networks involved, possibly? (This website is currently paid for by an anonymous sponsor who has full access to the site, without my consent.)
Human rights – diversity – neurodiversity – equality – inclusivity – discrimination – otherisation – speciesism – planet – consumerism – bioethics sensu lato
I used to believe – assume, really – that it is mostly narcissists who engage in gaslighting and that autistic people don’t and that the latter rarely or never lie either.
Now I am learning that autistic people can also be pretty good at gaslighting. I suspect that it sometimes happens when they feel that you are in a vastly inferior position and that the gaslighting makes them feel good about themselves. It’s not as straightforward as that, however. They can also take liberties with the truth pretty easily. Their view of reality can be really off, but that is often genuine, I think. It’s like they can live in an alternate reality. It can be quite baffling.
I’d seen how anything that unexpectedly badly impacts my sense of agency can affect my online trading. I start doubting and second-guessing myself (close trades prematurely).
I’m also making other observations right now that have to do with assessing the risk that others present and what their intentions are.
We are biological organisms. Our brain wants to protect us. That is why it tends to assess anything (any different kind of being) that it is not familiar with as potentially risky. This is also key in fostering inclusivity. Familiarity enables us to assess that risk much better and that is why it tends to make us more inclusive.
The better we are provided for, the more at ease we tend to be, the more empathetic. I suspect that this also goes for non-human animals and that there is a seeming correlation with IQ. Because the less of our brain capacity we need to dedicate to finding food and to securing our own safety, the more we can spend on other pursuits.
Dopamine.
This paper explains to me why covert narcissists engage in needling (seeking a sense of agency, not a dopamine hit) and why they like to stay away from other people.
It also explains to me what happened when I encountered two meth heads in Portsmouth a few years ago. Their sense of agency was sky-rocketing (but their attention span was minimal). So this is how you can manage them in situation in which they require management? There seems to be a resemblance between meth heads who are high and grandiose narcissists.
I’m trying to see how this relates to myself, too. Agency is very important to me, but I’ve almost always had it and exercised it. Not having agency is something I abhor, though, and it will make me run. It’s what drives many asylum seekers too.
Then you may be experiencing high levels of (social) anxiety.
I’m turning things around a little, but the heart of the matter is that psychological research from two people at Royal Holloway in London found that those with high levels of anxiety tend to see gossipers in a more positive light than people who aren’t anxious.
De afgelopen dagen las ik op YouTube diverse commentaren over hoe Amsterdam steeds enger begint te worden, dat Amsterdam totaal Amsterdam niet meer is. Dit was ooit een stad waar iedereen welkom was. Waar men over vanalles en nog wat hartstikke down to earth was.
Voor wie denkt dat ik niet weet waar ik het over heb: ik werkte hier onder meer in 1980, op het Centraal en op het Rokin, bij de VVV, toen dat nog superbelangrijk was voor de stad. De Kalverstraat en de Nieuwendijk waren in die dagen VEEL drukker dan tegenwoordig. (Moet je even snel je lunch willen gaan kopen, lol. Voor mij was dat destijds onder meer vaak een lekker bakkie kwark met kersen. Er was een winkeltje in de buurt van het Rokin waar ze dat hadden, staat me vaag bij, links in de Damstraat, maar je moest wel op tijd zijn anders was het op.)
Toevallig had ik de OBA Oosterdok op 23 april het volgende gemaild:
Dag,
Ik kom al vele jaren op OBA Oosterdok maar ook op andere OBA vestigingen. Sinds zeer kort staan er op OBA Oosterdok kartonnetjes waarvan ik eerst dacht dat ze Wifi informatie hadden. Het blijkt echter over het melden van onveilige situaties te gaan. Ik denk dat u daarmee juist een onveilige sfeer in de hand werkt en zou u aanraden hier advies over in te winnen.
Heel soms zijn er rumoerige jongelui; dat hoort voor sommigen bij jong zijn. Meestal is het hier rustig ook al is het hier meestal druk.
De enige keer dat ik zelf een “onveilige” situatie meemaakte was toen een of meerdere personen boeken van de planken trokken en die rondgooiden (voor mij uit het zicht maar ik hoorde de herrie en ben er naar toe gelopen). Er was toen in geen velden of wegen iemand van de beveiliging te bekennen. Ik heb een jaar als informatiespecialist bij de UBVU gewerkt, dus besloot ik de boeken gewoon terug te zetten en het ene boek dat niet op deze etage hoorde ergens neer te leggen waar het beslist door u zou worden gevonden en naar de juiste plek geretourneerd. De boosdoeners heb ik niet gezien. (Mogelijk tieners, althans, zo te horen.)
Vorige week hoorde ik van een andere bezoeker dat een beveiliger zou hebben beweerd dat er hier veel wordt gestolen. Ook dat heb ik nog nooit meegemaakt en zowel ik als de bezoekers om me heen lopen toch behoorlijk vaak even weg om bijvoorbeeld naar de wc te gaan en laten dan rustig laptop en van alles en nog wat staan. De beveiligers lopen soms wel een beetje vreemd en opvallend te doen, trouwens, maar goed, dat doen sommige beveiligers overal wel eens. Ik heb echter ook een keer een beveiliger tegen een bezoeker horen zeggen dat hij niet nerveus moest worden; ik geloof dat hij even zijn schoenen uit deed en de beveiliger dat toevallig zag. (AS: Dat vond ik positief; deze persoon was kennelijk bang dat de beveiliging hem eruit zou gooien omdat hij zijn schoenen had uitgetrokken.)
Maak de OBA Oosterdok locatie niet onveiliger dan die is, ajb. Asjeblief! Het is hier zeer prettig.
Dat ging hier over:
Potdorie. Zijn Halsema en haar superrechtse agressieve gedoe in Amsterdam een ware epidemie aan haat en agressie aan het ontketenen?
Zojuist heb ik ingegrepen bij een situatie bij de OBA waar de beveiliging de laatste tijd dus juist een supervijandige en onveilige sfeer aan het creëren is. (Dwz, ik greep mijn mobiel – wat ik intern al had laten weten dat ik zou doen als dat nodig mocht zijn – en net als bij de meth heads in Portsmouth had dat het effect dat ze toen op mij afkwamen. Die beveiligers reageren dus als meth heads…)
Ik had daar nog niet eerder wat van gezegd maar het luide constante geblèr van de walkie-talkies begon me steeds meer te irriteren.
Godsamme!
Stomtoevallig had ik dus eerder al aangekaart dat de kaartjes die er hier opeens staan over onveilige situaties juist een onveilige sfeer scheppen – en dat is doorgespeeld. (Het is trouwens ook onzinnig dat het melden alleen met WhatsApp kan. Krijgen ze soms van Meta commissie?)
Ik kom hier al jaren en heb eerder al eens een positieve Google review achtergelaten over hoe veilig en prettig het hier nou juist is. (Voor mijn gevoel was dat zeker een jaar geleden maar het was 4 maanden geleden.)
Dat is niet meer het geval. De beveiligers lopen sinds kort rond met luid blèrende walkie-talkies – ook ‘s avonds – en ze lopen te pas en te onpas mensen lastig te vallen die geen hond kwaad doen maar bijvoorbeeld even geen oortje in hebben.
De herrie die uit de walkie-talkies van de beveiliging komt is vele malen luider.
(Dit is pas het geval sinds een dag of 7 tot 10, schat ik.)
(Ik vind die walkie-talkie herrie zelf bloed-irritant en die geeft me ook een onveilig gevoel. Jongeren die een beetje luider zitten te babbelen, daar heb ik daarentegen zo goed geen last van, ook al zit ik zelf graag rustig. De OBA is niet van mij persoonlijk; die is ook van die jongeren.)
Nu heb ik dus hardop gezegd dat de enige overlast hier momenteel van de beveiligers komt en dat zij het zijn die hier een onveilige sfeer creëren.
Laat ik het daar maar even bij houden, maar die Halsema met haar agressieve haatzaaierij begint kennelijk wel een zeer desastreus effect op de stad te hebben, zeg. (Ik kom van haar eigenlijk alleen bikkelharde rechtse uitspraken tegen waar ik van schrik en zie geen enkele actie die iets anders toont, dus neem ik aan dat zij hier een hoop mee te maken heeft.)
Vorige week nam ik ook toevallig iets anders waar dat daarmee te maken had, maar het eerste dat me opviel en waarom ik toen mijn camera greep was een superbange bibberende hond die voor me stond. Ik zat ergens achter glas; de hond stond aan de andere kant. Daardoor filmde ik toevallig ook een andere scène. Ik heb al eerder situaties gefilmd die daarmee samenhangen; dat was toen bewust, deze keer niet.
We zijn voor mijn gevoel in Amsterdam slechts 1 stapje van razzia’s af. Dat is eng.
Nederland was ooit een gidsland en dat was het eeuwenlang. Het is nu echt in veel opzichten een voorbeeld voor hoe dingen NIET moeten. Wat is er hier in godsnaam gebeurd in de twintig jaar dat ik weg was? Moet ik het allemaal aan Geert Wilders wijten?
Wat ik hier eigenlijk zat te doen, dat zit ik nu al twee uur niet meer te doen, natuurlijk. En ik heb koppijn. En ik heb daarna een stuk chocola en 6 rozijnenbollen gegeten. De wereld gaat momenteel vierkant naar de kloten en ik ben het vechten zo moe – ik wil rust in de tent! ik ben zo zo zo zo ontzettend moe – maar als ik mijn kop hou, ben ik deel van het probleem.
Dit bovenstaande is helemaal NIET te vergelijken met wat er zich in november 2024 in Amsterdam afspeelde. Ook daarvan had ik stom toevallig wat op video gezet. Wist ik veel.
Ik heb de indruk dat er heel erg met twee maten wordt gemeten, dat othering een enorme rol speelt en dat een hoop van die othering vooral armen – de niet-kapitaalskrachtigen – maar ook JONGE MENSEN treft, en die laatsten puur en alleen omdat ze jong zijn net zoals armen puur en alleen omdat ze niet rijk zijn. Niet omdat ze zich op wat voor manier dan ook zouden hebben misdragen. Maar dat wordt dan vervolgens gesuggereerd om de agressie te verklaren.
Laat ik het over het deels hiermee verwante onderwerp Gaza en Israël maar niet hebben, behalve dan te zeggen dat je ONTZETTEND SCHRIKT als je advocaten hoort praten over wat Israël zoal uitvreet en zegt (zoals dat het ICJ weggevaagd zou moeten worden, wat toch min of meer neerkomt op doen wat Trump op 6 januari 2021 veroorzaakte).
Ja, hoor, gaan we weer. 21:02. Ik had het volgende eerder al gemaild aan de OBA; ik zat die dag ook te traden maar er zaten meerdere paren tegen een weerstand / support aan. Vandaag was er rond de tijd dat de beveiliging liep te etterbakken flink wat beweging – leuk om te zien dat dat zich precies zo ontwikkelde als ik had verwacht – maar ik heb er niets mee kunnen doen want ik had geen trades gepland – moet je momenteel voorzichtig mee zijn – en had ge-etterbak aan mijn kop en zat opgefokt rozijnenbollen te eten of zoiets.
“Het ziet ernaar uit dat één beveiliger een lichte obsessie met mij heeft ontwikkeld… Ik besloot die dag van de eerdere email, waarop ik erg geschrokken was, om de film die ik zat te kijken (Ray Alexander: A Taste for Justice, uit 1994, met onder meer Louis Gossett, Jr.,) niet verder te kijken (met koptelefoon op) en andere dingen te gaan doen. Ik zag vervolgens deze zelfde beveiliger onder meer een keer vanachter een boekenkast naar me staan kijken, snel achteruit stappend toen hij zag dat ik omkeek. Er waren verder geen bezoekers in de buurt; dit scenario herhaalde zich een paar keer.
Dit begon vermoedelijk al een aantal dagen eerder, nu ik terugdenk, maar ik had er geen aandacht aan besteed. Er werd in mijn buurt rondgehangen, maar dat gaat pas echt opvallen als je ergens zit waar op dat moment geen andere bezoekers zijn en zich dat blijft herhalen.
Ik weet niet waar het aan ligt. Ik zit niet in een rolstoel met zuurstofslangetjes of iets dergelijks. Misschien verveelt men zich gewoon? Waarschijnlijk kom ik echter in zijn ogen wat buitenissig over, ben ik in zijn ogen misschien een vreemde eend in de bijt met mijn eigenwijze en Engelse stijl en manieren. Ik kom hier bovendien momenteel bijna elke dag.”
Ook nu weer zitten er steeds 1 of 2 mannen me in de gaten te houden. Er is vandaag nog een andere vrouw die hier zit; die ging zojuist (21:05) weg. Haar misdaad? Ze is net als ik momenteel straatarm. Eens kijken wat er nu gebeurt. (Niks. Mooi. Goed.)
Hoe dan ook staat nu als een paal boven water dat ik weer uit Nederland weg wil en hier dan waarschijnlijk nooit meer een voet zal zetten. Het lijkt godverdomme Siberië wel of de Goelag archipel of een ander Russisch strafkamp. Eng Orwelliaans. Verboden te denken, verboden te lachen, verboden te dansen, verboden adem te halen zonder vergunning in viervoud. (O, en het is ook vast verboden om voedsel nodig te hebben, want mensen die voedsel nodig hebben, dat zijn natuurlijk geen echte mensen.) Ik noemde Nederland niet voor niets al jaren Neeneeland voordat ik het in 2004 weer verliet, maar nu is het echt compleet doorgeslagen ENG geworden.
29 april 2025
Hieronder op deze (halve) screenshot kun je zien hoe snel er al werd ingegrepen; ik had nog helemaal niet op de opnameknop gedrukt. Men liep daarvoor al op me af. (De dame die verder nog rechts in deze screenshot staat – ze was in discussie met beide beveiligers – heb ik op haar verzoek bewust uit deze screenshot gehouden; ik heb haar gisteren aangeboden om zo nodig als getuige op te treden omdat het de beveiliging was die voor overlast zorgde, niet zij.)
Het gaat dus duidelijk NIET om veiligheid. Het gaat om het verborgen houden van krom beleid dat bol staat van de othering.
Ik moet hier helaas ook uit afleiden dat ik inderdaad in de gaten werd gehouden terwijl men in gesprek was met deze dame en dat men keek of ik mijn mobiel pakte – wat ik dus had gemaild dat ik zou doen als een en ander uit de hand dreigde te lopen. De man die meteen op me afliep – niet de man die achteraan staat – is de persoon die ik hierboven beschreef als licht geobsedeerd met me. Die indruk klopte dus.
Zeer onprettig.
Ik had deze video verwijderd maar het file system van mijn mobiel hapert vaak en de video bleek nog aanwezig. Ik was nieuwsgierig wat ik nou eigenlijk had vastgelegd… Ik had zelfs niet de kans gekregen om de camera fatsoenlijk ergens op te richten, zoals duidelijk te zien is.
Beide heren reageerden zoals twee meth heads die ik in Portsmouth aansprak om te voorkomen dat ze een bestuurder uit zijn auto sleurden. Ogenblikkelijk vergaten ze waar ze mee bezig waren en richtten ze zich op mij.
(Dat geeft ook aan dat er niets aan de hand was met de jongeren in kwestie.)
De man die al voor mijn neus stond toen ik nog niet eens op record had gedrukt is dezelfde man waarvan ik de indruk had dat hij een lichte obsessie met me had ontwikkeld (waarom weet ik niet en dus ook niet positief/negatief – maar dat doet er niet toe) Het is niet alleen daarom dat ik niet meer op OBA Oosterdok kom.
30 april: Ik merk nu dat ik automatisch nerveus word en omkijk als er elders iemand achter me langs loopt als ik in een stoel zit. Op het moment dat ik me dat realiseerde, kon ik het loskoppelen.
3 mei: Ik heb later een reactie van de OBA teruggekregen en daar als volgt op gereageerd.
Bedankt voor het bericht.
Ik herhaal dat naar mijn mening de beveiligers momenteel voor een onveilige sfeer zorgen. Ik was er met name in de zomer van 2018 ook heel vaak en toen kon ik daar rustig zitten werken en mijn deadlines halen. Ik herinner me niets van door beveiligers worden afgeleid.
Sterker nog, dit begon volgens mij pas pakweg een week of twee geleden. De precieze datum kan ik niet aangeven. Daarvoor liepen deze beveiligers ook rond te lopen, maar ervoer ik er geen hinder door. Ik werd er toen niet door afgeleid. Misschien zijn ze toen pas met die walkie-talkies aan de slag gegaan, want die zijn erg luid en niet te negeren.
Nu, in 2025, zat ik er vooral in valuta’s te handelen, waarbij een sterke psychologische component speelt. Ik kan me daar nu niet meer concentreren omdat nu al mijn aandacht naar de beveiligers gaat (en moet gaan).
Sterker nog, ik merkte intussen dat ik als ik elders ergens in een stoel zat, ik daar nu een reflex had om te kijken wie er precies achter me langs liep en wat die persoon precies aan het doen was als er iemand achter me langs liep. Op het moment dat ik me dat realiseerde, kon ik die reactie loskoppelen.
Inmiddels is mij gebleken dat een van de beveiligers inderdaad kennelijk een lichte obsessie met mij had ontwikkeld. Ik heb namelijk inmiddels gezien dat hij – en daardoor vervolgens ook zijn collega – op mij afliep toen ik mijn mobiel pas net had gepakt en nog niet eens op de opname-knop had gedrukt. (Hoe wist hij trouwens dat ik wilde gaan filmen en niet bijvoorbeeld een mail aan iemand ging sturen?) Zijn aandacht was dus duidelijk bij mij, niet bij de jongeren.
Dat beide beveiligers hun focus vliegensvlug naar mijn mobiel verplaatsten, gaf bovendien aan dat “overlast” van de jongeren die werden gevraagd om weg te gaan dus ook volgens de beveiligers niet echt aan de orde was.
Ik begrijp de afwegingen die beveiligers vaak moeten maken, maar ze zijn volgens mij langzaam aan het doorslaan. Zelf heb ik dit soort afwegingen vaak gemaakt in het Engelse Portsmouth waar het er vaak behoorlijk ruig aan toe gaat en men nogal eens met elkaar op de vuist gaat. Ik heb daarvan geleerd dat je vaak helemaal niets hoeft te zeggen of te doen om mensen tot de orde te roepen en escalaties te voorkomen. Je hoeft er meestal alleen maar te staan en als het ware als hun geweten te fungeren. Ik heb een keer de afweging moeten maken of ik wel of niet zou ingrijpen toen twee crystal meth verslaafden die high waren iemand in het drukke verkeer uit zijn auto wilden gaan trekken (met twee jonge kinderen en vrouw in de auto). Dat heb ik toen inderdaad en met succes gedaan.
De manier waarop de beide beveiligers onmiddellijk hun aandacht verlegden van de jongeren naar mij deed mij denken aan hoe die meth heads destijds reageerden. Ze waren onmiddellijk afgeleid en vergaten de bewuste auto ogenblikkelijk, maar stormden op mij af. Ik wil niet beweren dat de beveiligers high waren of als gekken op me afstormden, maar hun reactie klopte gewoon niet.
Ik stel voor dat jullie eens gaan praten met mensen van, ik meen, het Clingendael Instituut. De naam Beatrice de Graaf staat me bij, maar er zijn ook andere onderzoekers die zich met het thema veiligheid bezighouden.
Ik laat het hier nu verder bij.
—
Ik heb er nog aan toegevoegd dat ze naar bias moeten kijken.
Ik denk bovendien dat ze niet in uniform moeten rondlopen omdat dat polariserend werkt en op sommigen als een spreekwoordelijke rode lap op een stier zal werken. Dat kan veel subtieler en veel doeltreffender, maar dat moeten ze zelf maar uitzoeken. Het zal allemaal wel wat met dopamine te maken hebben.
Ik heb nu in Nederland al meerdere malen meegemaakt dat ik werd geacht gratis en voor niks andermans (dwz overheids-) problematiek te helpen oplossen. Ik heb daar al twee keer op gereageerd door een uurtarief te noemen.
Yesterday, I started watching an American woman’s latest video. I stopped watching after she explained that it was the stimulus checks that had enabled her to start doing what she does these days.
I have heard similar stories a few times before. I have not heard one single similar story from the UK or the Netherlands. In the UK, some people got into financial difficulties because they for example had only just started a business when the pandemic struck. In the Netherlands, financial support offered to business during the pandemic was generous – until it resulted in massive tax debts that caused many businesses to fail.
Those American successes were Trump’s doing.
I haven’t read one single story of someone in America getting into financial difficulty because of the support offered during the pandemic.
Feel free to comment and add links to related news items.
The same woman makes over 40,000 a year when she works for DoorDash.
That type of flexible work is not possible in the Netherlands. When these companies, such as UberEats, started this in the Netherlands, they got criticized for exploiting people. They now all only offer fixed-hours part-time or fultime employment contracts; working flexibly the way Americans are allowed to do this to top up or generate income as needed is not done in the Netherlands. As far as I can tell it’s mostly teenagers and people just over 20 who do food and grocery deliveries.
Background: The woman in the video was a corporate trainer, but she was also a party animal. It got her in trouble with alcohol and she lost her job. She is great and very down to earth. She wanted to get her life together financially and began vanlife – also not allowed in the Netherlands. In addition to DoorDashing, she also briefly had a serving job (when she wanted to be there for her son, and stayed local).
Her YouTube channel took off and now also provides her with income. That is allowed in the Netherlands. Getting monetized is very hard, by the way. Some of the requirements are very easy to reach but one set of them looks near-impossible (over a million shorts views, things like that).
Empowering people to do their own thing to top up their income, for example through flexible work, or to lower their expenses, for example through vanlife, that’s not a Dutch thing. Dutch people are largely all expected to do the same things and in the same age brackets as everyone else. Of course, you can buck this, but you’ll meet with a tremendous amount of resistance from people around you, you’ll run into regulations that will try to strangle you and you’ll have to stealth a lot of the stuff you do.
Robberies carried out by very young people – teenagers – are on the rise in the Netherlands.
A lucrative undertaking in the Netherlands is buying, placing and maintaining vending machines, for example at hostels or fitness clubs, but that requires capital to get going.
“I live in Indonesia. We have an affordable housing system called “Kost’ here. Basically it’s like a boarding house, a building that you can rent a single room. The price depends, but it usually only costs about 1/3 of renting a house. Facilities varies. But for a single person, it’s more than enough. Mine is fully furnished, electricity and water bills are free, wifi is free too, a private bathroom, and the kitchen is shared.”
This would likely not work in the Netherlands because of its utterly insane system of regulations that strangle people to death, for example the utterly bonkers Dutch address thing which functions like a noose. These regulations now also strangle each other as a result of which the country is grinding to a halt; formally left-wing political party D66 agrees with me on that (but it also wants age-related euthanasia for the over-75s so I detest this party – and Hans van Mierlo would surely be turning in his grave if he knew about this).
How Amnesty International describes the UK’s social security system below also largely applies to the Dutch system; according to an investigation by the Dutch National Ombudsman, only single parents are able to receive adequate financial support.
Amnesty International UK:
Here are 3 things you should know about the UK’s social security system:
It isn’t enough to live on It punishes people for needing help It’s built to be hard to access
Our social security system should be a secure and stable foundation. But for too many people, that foundation is crumbling. Life’s challenges: a missed payday, your landlord raising your rent, getting ill, can quickly create a domino effect. One setback leads to another, making it harder to keep up with rent, stay healthy, or move forward in life.
The reality is that people in the UK are facing unprecedented levels of poverty, homelessness and food insecurity.
You can join Amnesty International on Thursday 8 May 2025 at 6.30pm, either in-person in Manchester or online to hear about Amnesty International UK’s new report, Social Insecurity. A panel of expert speakers, including people who have been affected directly, will discuss the following:
Why social security is a human right – not a political gift.
Why – when that right is violated – it impacts so many of your other human rights.If the UK’s social security system meets international human rights standards.
Why poverty is a political choice (Philip Alston has said that too) and what can be done about it
Also posted by Amnesty International a few hours ago:
This is what I have said, among many other things:
In England, Labour is the new Conservative. A few years ago, I was able to attend a 1-on-1 online event for a fairly small audience which consisted of a young person talking with Keir Starmer. I was disgusted by what Starmer presented at the time, how he weasily simply said what he thought these young people wanted to hear, saying the opposite elsewhere, either before or just one or two days later. I am so immensely disappointed that my impression of him was spot on. I would have loved to have been really really wrong about him, but he is just another Tory. Then again, so was Tony Blair. (Gordon Brown is a very different story. I didn’t know a thing about him back then when he was PM, but I do now and I really like Brown.)
That said, I’ve never voted Labour. I voted LibDem until I got sick of them and when I first voted Green, I felt very strongly that I was finally doing the right thing. I was a member of the Greens for a year and did some leafleting for them. The local Greens unfortunately had little presence imo and largely just emulated the other local parties and campaigned on mostly the same issues. There is only one Caroline Lucas; we need more Carolines in the UK.
In 2022, I discovered that elements in my stalking experiences had been taken from a local sadistic stalking case, namely Tracey Morgan’s, and adapted to make them much more cunning. I just discovered that other elements came from this film.
Holy cow. I have had a lot of stuff like this happen to me too. When was this film made? Might it have served as inspiration for whoever was doing that to me? The locks got picked for at least 13 years, at two or more consecutive addresses, and yes, among other things clothing items would disappear etc and sometimes reappear again.
Oh. 2006. Yes, this stuff began in 2008 but mostly happened as of about 2011. In Portsmouth England. There was no Mara. There was a person with whom all of that started, but it was not someone I interacted with in real life after that. There wasn’t anyone whose address I had or anything like that.
I filed the first related police report in 2008, when I was still living in Southampton.
Yeah, you do sound like you’re crazy when you are trying to explain something like this. I was fortunate enough to have had a friend who checked things for me and on one occasion, she called me and said “No, you are not crazy but someone out there certainly is trying to drive you crazy” and I was also very fortunate that I would often later found proof of various things, because when really crazy stuff starts happening in your life, you too have no idea what to make of it.
Half an hour later: The person often referred to me as mum, and also as wife, at times. There is a little boy theme. I still don’t know what it means.
Possibly slightly more so for women and definitely more so for older adults (a category that usually encompasses more women, which could partly explain the former)
This morning’s news reports that approximately 40,000 Brazilian nationals are estimated to be illegal migrants in the Netherlands. Eastern Europeans are becoming rarer as the economic situation in their home countries are improving. This also fits with 2022 projections that Poland’s and Slovenia’s standard of living would overtake the UK’s (average income and income equality, according to an article in the Financial Times).
Amsterdam probably contains around 35,000 of these Brazilians.
Jezus Mina, dat roep ik dus ook al dagen! Zie je? Het ligt niet aan mij. Ik ben niet te negatief. Anderen zien het ook maar de mensen die met hun hoofd in Fabeltjeskrantland wonen, tja, die hebben vastgeroeste oogkleppen op.
Duur: 32 minuten
Onderaan deze pagina staat nog een link naar een andere video. Duur: 20 minuten.
Voor alle inwoners van Fabeltjeskrantland in en om Amsterdam
Jullie denken dat de gemeente Amsterdam veel aandacht heeft voor dakloosheid in de hoofdstad en er alles aan doet om dakloosheid op te lossen en te voorkomen. Dat staat namelijk in de Fabeltjeskrant. Lowieke de Vos gelooft er niets van. Hij heeft gelijk.
Er zijn vele honderden daklozen in Amsterdam. Het zouden er zelfs zomaar meer dan tienduizend kunnen zijn, maar dan tel je ook de bewoners van vrij luxe vakantiewoningen mee.
Er is zo goed als geen opvang voor hen.
Het Leger des Heils lijkt 1 keer per week koffie en boterhammen uit te delen op een brug in de buurt van het Centraal Station. Dat weet ik omdat ik dat nu drie keer heb gezien, meest recent op zondagavond.
Er zijn van gedurende pakweg zes maanden per jaar drie soorten nachtelijke opvang (matrasjes, stapelbedden in slaapzaal). Deze opvang is qua aantallen (capaciteit) zeer beperkt en heeft heel veel nadelen. Het belangrijkste voordeel is dat je er niet doodvriest en niet natregent. Wil jij daar 3, 6 of 12 kilometer voor gaan lopen? Als je er niet voor in aanmerking komt omdat men vindt dat je niet genoeg binding met de stad hebt, neigen anderen dat snel uit te leggen als “de toegang is u geweigerd omdat u erom bekend staat dat u agressief bent”. Beschamend!
De daklozenvakbond kan je uitleggen hoe je je zo goed mogelijk verstopt zodat de politie je niet lastig valt, hoe je een tentje onder de metrobanen opzet en deelt ook tentjes, matjes en slaapzakken uit. Straatalliantie etc etc, dat zijn allerlei deels overlappende vage samenwerkingsverbandjes die geld moeten opleveren voor iedereen die eraan verbonden is. Er zit ook een soort juridisch loket bij; dat is handig voor als een schuldeiser je verwoed probeert te vinden maar niet snapt waar je uithangt of zo. Het is waarschijnlijk puur een verdienmodel dat verder niets of weinig bereikt voor daklozen.
De inloophuizen van de Regenbooggroep zijn al heel lang overbezet en er moet soms in ploegendienst worden gezeten, gegeten en gedouched. Je kunt er alleen terecht als je er al geregistreerd staat, hun openingstijden zijn onduidelijk en je kunt er hoe dan ook pas vele uren later terecht dan het tijdstip waarop je volkomen verkleumd wakker wordt en meestal dringend een wc nodig hebt.
Online lees ik heel veel over begeleiding van drugsverslaafden, maar omdat ik niet drugsverslaafd ben, kan ik niet zeggen of die werkelijk bestaat of dat ook dat een wassen neus is. Er is veel gewauwel over alcohol en drugs en bijna geen aandacht voor het feit dat geldgebrek de belangrijkste factor voor dakloosheid is geworden.
De Gemeente Amsterdam geeft bakken met geld uit aan rapporten en tools en vergaderingen en studies en overleggen met woningbouwverenigingen en adviesbureaus en reisjes naar Finland maar doet verder geen zak behalve daklozen pesten in het Centraal Station (waar ook reizigers en NS personeel hinder van ondervinden; het station wordt tussen 1 en 5 namelijk hermetisch afgesloten op twee in/uitgangen na waar de meeste mensen totaal niet van op de hoogte zijn. Dit is om overlast van een klein handjevol mensen BUITEN het CS te voorkomen.)
Onder de pannen: Door een vreemde in huis worden genomen. Dit is qua omvang zeer beperkt en ook is het niet makkelijk om ervoor in aanmerking te komen (binding met stad etc). Dit is wel de enige activiteit die daadwerkelijk dakloosheid probeert op te lossen mits er ook automatisch voldoende inkomen bij hoort. Dit is namelijk een situatie van waaruit mensen niet alleen werk kunnen gaan zoeken maar ook daadwerkelijk gaan werken, mits ze het geld voor OV etc hebben (of in het OV gratis kunnen reizen).
Als je een hoge mate van zelfredzaamheid hebt of niet de Nederlandse nationaliteit hebt, dan kun je in de praktijk bijna nergens terecht.
In veel andere steden in Nederland zijn er zelfs geen plekken waar (vooral ook niet-Nederlandse) daklozen naartoe kunnen om alleen al te vragen of ze hulp kunnen krijgen. Vaak hebben ze recht op een uitkering etc maar wordt die botweg geweigerd, ook in Amsterdam.
“You can’t sleep here”
The standard response to that comment should be along the lines of “slaaponthouding is een internationaal verboden martelmethode” (“Sleep deprivation is an internationally forbidden torture method”).
Dat “you can’t sleep here” een in dit kader vaak toegepaste echter internationaal verboden martelmethode (zeg ik maar even voor het gemak, want het gaat natuurlijk in de praktijk om duur en mate van repetitie, maar dat weten die agenten en bewakers niet en het is wel degelijk van toepassing, het is wel degelijk wreed gedrag om mensen die geen hond kwaad doen maar bekaf zijn en in slaap zijn gevallen wakker te maken met als enige reden dat zo’n bewaker dan kan zeggen dat het verboden is om te slapen.)
Modern bioethics emerged largely as a response to the atrocities of Nazi Germany, including state-sanctioned genocide on an unprecedented scale, cruel experimentation on the vulnerable in the name of “science,” forced sterilization, and systematic murder of the ill, infirm, and “unfit.”
Update 5 April 2025: The Filet-o-fish is now 2.50 instead of 2 but the cheeseburgers are still 1.95 and a regular hamburger is 1.80
I’ve been looking into some things, sparked by several people – Dutch and foreign – having asked me for food or coins, often at the same location and early in the morning, plus Dutch local governments basically spending a heck of a lot of money to find excuses so they can disgustingly continue to do nothing at all for non-Dutch EU citizens who got lured here with a combination of work and “housing” through atrocious agencies and then dumped in the streets.
For max EUR 2000 per person per year, I could do the following:
Give the person a 2-euro cheeseburger or filet o’fish and a tea or coffee every morning between 7 and 8, 365 days a year
Do laundry for them every two weeks
Give them access to showers through a gym membership
Comes without any allergy guarantees. That makes sense. People with severe allergies can reach out and we can find a tailormade solution for them.
I also want to hand out Mylar emergency blankets for the winter season. Unlike shelter suits, they are not bulky and not heavy (and reusable). They can cost as little as a euro. (Does need to be managed/monitored. We want no blankets as waste all over the place, but homeless people don’t want to draw attention to themselves so I think that this would mostly work well. I could have drop-off points where we can refold blankets for those who find them hard to handle. Collect them? Solution is doable in any case.) (Do I, literally, want to do this? Not necessarily. I’m a catalyst. I get things going and then I step back. If it does not run without me, then there simply isn’t enough support – draagvlak – and it shouldn’t depend on me.)
Shall I start a crowdfunding campaign?
(I think I should, yes. There is enough goodwill among the inhabitants of Amsterdam.)
There are other aspects that I want to take care of such as storage. What are bag ladies and shopping cart pushers? Not “hoarders” as I’ve seen it called, but people who have no place to keep their things. I can imagine walls or blocks with key card or code-controlled free lockers distributed throughout the city – which would be ideal but relatively expensive – but it might be easier (debatable) to collect stuff with a van in the morning and drop it off in the evening. A good compromise might be local shops making some space available for local homeless people; it would also be good for community-building.
I also need at least one real estate giant or property developer or whatever you are to help develop capsule housing. Prevention and remediation. Simples. It ain’t rocket science. (Frans, verdomme. De witst beiter. Eg waal. Effe un anger mutsjke op dunne kop doehu en effe een kleen bietje angush kiekuh.) Failing that, I’d probably love to look into some kind of foldable shelter that protects against wind and rain. Needs to be stored on-site or to be dropped off and collected.
Homelessness is mostly about MONEY, not about not having a home. That’s just a consequence, albeit a bloody impractical one.
As seen on Mastodon
The difference between the two people on either side of the camera is merely money. Along with money also come people who can can pull strings for you when you need it.
It goes into reports such as this one and into all the meetings and research and into the development of tools and checklists by external consultancies.
Het geld gaat ipv naar de mensen die het nodig hebben naar rapporten zoals het “inmiddels beroemde Roemer-rapport” en de vele andere peperdure onderzoeksrapporten en tools en checklists (zie alleen al de refs in dit rapport zoals hieronder) met alle bijbehorende geldverslindende vergaderingen en buitenlandreisjesDie eerste twee refs, dat is wetenschappelijk onderzoek en dat telt niet in dit kader, maar de andere refs, dat is waar bakken met geld naartoe zijn gegaan.
Begin april gaan alle onderzoekers weer met een lampje onder alle bruggen en op alle bouwplaatsen en in alle portieken en bosjes en op alle woonkamerbanken en in alle vakantiehuisjes en schuurtjes, auto’s en boten kijken om vast te stellen hoeveel mensen er nu echt volgens de BRP niet ergens “wonen”. Daar zijn ze nu al sinds 2005 mee bezig en duidelijk nog geen steek mee opgeschoten want we zijn nu twintig jaar verder: https://www.kansfonds.nl/programmas/telling/veelgestelde-vragen-over-de-ethos-telling/
145 x 2000 = EUR 290,000 per year for very basic support for the most unfortunate EU citizens (like myself, btw).
A large group of Dutch civil servants and consultants wasting a lot of time and money talking and writing about how to help or not help a small and marginalized group of desperate and destitute EU citizensA mountain of euro notesA very large group of Dutch civil servants and consultants wasting a lot of time and money talking and wrting about how to help or not help a small and marginalized group of desperate and destitute EU citizens who are knocking on the door of the officesA small and marginalized group of desperate and destitute EU citizens who are knocking on the door of the offices of local government asking for 20 centsA coffee cup saucer with 20 cent euro coins
They are spending a mountain of money to avoid doing the humane thing and hand out a few euros’ worth of coins.
As an excuse, it assumes that intensive coaching or counseling is required and uses difficulty attracting staff as explanation why nothing is happening.
It dedicates too much attention to cute, high-visibility activities, such as having mattresses for people to sleep on at city hall. Gimmicks.
Illustrative is the Ethos count. Citing a lack of information on the extent of the problem as a reason for being unable to draw up appropriate hence effective policies, there is an annual count of homeless people to gather more information. The count is not Amsterdam-made, but please don’t use the count as an example of how much you are doing to resolve the issue: https://www.internationalhu.com/research/projects/european-homelessness-count
The emphasis is on more of the same. Placing mattresses on the floors of sports halls during the night does not solve anything.
It appears that a giant number of people, mostly civil servants, is looking into and talking about the issues all day and every day. Externally, too many businesses and organizations are involved in the margins that make money off the issue.
Rules and regulations not only strangle them, they are also used as an excuse. There doesn’t seem to be a real drive to change things, just an obligation to do “something”. There is no real motivation to make something work. An example is a project in which fire safety regulations played a role. Solve it. Period. Don’t use it as an excuse.
It seems to focus only on people who are in the BPR or were when they became homeless.
A few minutes after I wrote the above, someone published this:
If you think so, then I should remind you that the things he does are things that the Conservatives had been doing in the UK for over a decade, too. Several UK government politicians were held in contempt of court, including Theresa May, for similar things as Trump is doing.
I think that Amsterdam’s approach of homelessness does not work. One reason is that cause and effect of factors that feature in homelessness get confused. By that, I mean that I believe that what is often seen as a cause is actually a result, for example a result of the failing approach. Another reason is that the efforts are largely cosmetic in my view and don’t necessarily do much to alleviate the suffering of homeless people, let alone remedy and prevent homelessness.
I suspect that there often is a subconscious assumption that there are so many things “wrong” with homeless people that their homelessness is basically a given. I feel that homelessness is often being supported, rather than homeless people. People end up exhausted and devalued, and are left without hope.
Particularly also the current measures being taken at Amsterdam’s Central Station are very concerning, in my view. They also impact travellers and NS staff negatively.
The huge impact of sleep deprivation – a fixed component of homelessness – appears to get completely overlooked. First, people will start functioning at the level of being drunk, but sleep deprivation also often causes sour moods (depression), hallucinations and psychosis. These are the result of homelessness, not the cause. Therein lies the key to dealing with homelessness, I believe.
I conclude that little or nothing has changed and I wonder how committed Halsema really is. Her comments reflect conservative right-wing politics, not at traditional views from the left. She’s still with GroenLinks, however.
Time for positive change
I have several ideas for how we could accomplish a turnaround in this area. Some of these also convey the human right to housing; as I am sure you know, the United Nations believe that the Netherlands is not doing too well in this area.
I propose capsule housing as a way to help prevent homelessness and remedy existing homelessness by bringing people’s expenses down. This might be done by using empty office buildings (https://openresearch.amsterdam/image/2024/10/28/monitor_kantoren_1_januari_2024.pdf). The conversion of empty office buildings into traditional housing is expensive and often stalls for that reason. By contrast, converting existing buildings for capsule housing might not only cost a lot less, the capsules should and would be removable, conferring a great deal of flexibility.
The official day and night shelters are pitiful and limited and largely cosmetic. Access is very limited, in every conceivable way. It also forces people who are already exhausted to traipse all over Amsterdam.
There should be small-scale facilities all over town where people can keep a few belongings. This could be with host families (for example their bicycle storage “box”) or with public libraries, but other solutions are possible. I myself have been homeless for nearly five months, mostly in Amsterdam, and I get so exhausted dragging all my stuff with me wherever I go, even if it is just for a snack from the supermarket. It would be so lovely if I could just leave my suitcases somewhere for an afternoon and know that they will still be there when I get back.
There need to be far more stable (!) and easily accessible (!) sleeping places all over town. This would need to be managed well, in terms of cleaning and maintenance; letting specific homeless people look after these solutions might work really well. Toronto has a project with transportable tiny homes (https://tinytinyhomes.ca/contact-us/ and https://www.gofundme.com/f/tiny-tiny-homes-affordable-housing-solutions). Personally, I do not see them as a breakthrough, but the project does raise awareness for the issue and gets people involved. Portsmouth and London in the UK have converted buses into flexible shelters and that could be a good solution for Amsterdam. I would also like to see capsules installed at or near Central Station to ensure that people get enough sleep (to tackle problematic behaviours) and stay warm. Homeless people could be issued with an electronic pass for free access to 75% of these capsules; the remaining 25% could be accessed at a fee of EUR 10, 12.50 or 15. This way, you avoid competition with hostels, and on the other hand, when the 75% are occupied people who are desperate for a good night’s sleep won’t mind paying a small fee and won’t feel the lack of capacity as acutely. Of course, the main problem behind homelessness is lack of cash, but if you take a look on for example Reddit, you will see that financially more fortunate Amsterdammers can be quite willing to pay 30 euros or more just so that some stranger does not have to sleep in the streets. What I like about the idea of a project at Central Station is the educational factor. The stigma needs to be addressed and the extreme hardship needs to be explained along with how this affects homeless people why they are not always at their best behaviour and why this calls for compassion rather then rejection and condemnation.
The approach taken at Jan van Galenstraat 323b is dehumanizing and should be thoroughly overhauled. People should not be treated as if they are potentially dangerous terrorists; that’s downright offensive. (I refer you to what I wrote above.) Also, promises should always be laid down in writing to avoid that despicable games get played with homeless people; this erodes trust in democracy and can make people very angry. Also, you get a better response from people if you treat them with normal human respect and dignity than when you treat them like potentially dangerous trash.
With regard to myself, I am not entitled to any form of support (and I have lost all faith in civil servants when it comes to really depending on their support anyway). My aim is to get myself back on my feet asap, and I set up a GoFundMe to that end at the start of this year. I expected to have accomplished my goal much sooner (before the end of November, even) and I am getting pretty exhausted. I am a Dutch citizen, but I am formally based in the UK.
I no longer really know anyone in the Netherlands.
Anything you can do to truly help me would be greatly appreciated, however. (Atypical for me, I quite often find myself close to tears these days.) My main problem is my lack of income, other than donations. I have no savings. My story is not a typical one, but the end result and what needs to be done to remedy the situation is more or less the same as for any other homeless person. It is a matter of cash. Any healing that needs to be done all depends on having financial stability.
I recognize homeless people now – along with a few fake ones – and I see their pain and utter exhaustion, hopelessness and misery. It’s often young males, often wire-thin, but also older males. They all desperately try not to get noticed. It’s HEART-BREAKING, particularly to see the young ones. They are supposed to be our future and if we don’t support them now, we are merely creating tomorrow’s much bigger problems.
Ik ben best wel een rasechte Amsterdammer, eigenlijk. Mijn eerste echte baan kreeg ik in Amsterdam, nota bene bij de VVV. Amsterdamser kan het haast niet. Ik was informatrice, zoals dat heette. Het was 1980, het jaar van de kroning van Beatrix. Het was ook een jaar met andere ongeregeldheden. El Al was op het Rokin gevestigd en kreeg met bomdreigingen te maken en er zaten her en der krakers. Af en toe moest ik naar een ander treinstation om thuis te komen.
In tegenstelling tot wat men nu soms schijnt te denken, was het destijds ook al heel moeilijk om een huurwoning in Amsterdam te krijgen. Ik woonde daarom eerst in het best wel heerlijke Hilversum en daarna in Baarn, voordat ik naar de Pijp kon verhuizen. Het Alhambra lag om de ene hoek, Carré om de andere, het Stedelijk iets verder en ga zo maar door. Wat wil een mens nog meer? Intussen werkte ik in het Crest Hotel de Boelelaan, eigendom van de Britse Bass Brewery groep. Later werd het een Holiday Inn, maar dat was na mijn tijd. Tegenwoordig worden er 400 vluchtelingen uit Oekraïne opgevangen.
Er kwamen destijds vooral veel zakelijke gasten omdat er zoveel internationale bedrijven in de omgeving zaten en de RAI veel congresbezoekers trok. Ik heb daar echter ook Sean Connery gezien, Nederlandse prominenten uit bijvoorbeeld uit de voetbalwereld en het omroepgebeuren, heel veel North Sea Jazz musici waaronder het Dave Brubeck Quartet, schaakgrootheden die er voor het Max Euwe toernooi waren en de Nederlands-Amerikaanse Dola de Jong. Ook Chet Baker kwam er vaak.
Het was vooral in dit hotel waar ik met de Amsterdamse cultuur kennismaakte. Ik bedoel niet dat ik vaak naar musea en theaters ging, al deed ik dat ook heel veel, tot soms wel vier uitjes per week aan toe. Een aantal van mijn collega’s waren ras-Amsterdammers en ik werd met enige regelmaat in de maling genomen. Ik zie het gezicht van Hans nog voor me als hij in een deuk lag om mijn verwarring en dat van Ferry met zijn droge humor. Amsterdam ervoer ik als gastvrij. Ik ben er nog lang gebleven. Ik ben er later afgestudeerd en schreef me er ook voor het eerst bij de KvK in.
Ik ben echter in Zuid-Limburg geboren en opgegroeid. Mijn ouders waren Nederlanders, maar zoals bij de meeste mensen lagen hun wortels van generaties terug elders. Beide families kwamen ooit uit Frankrijk, de ene uit het westen en de andere uit het oosten. Ben ik daarom minder Nederlands of minder Amsterdams? Mag ik mijn land verlaten en later weer terug willen komen of moet ik dan maar lekker blijven zitten waar ik zit? Ben ik alleen Nederlander of Amsterdammer als ik mijn dure zorgpremies betaal? Hoe zit dat nou? Wanneer heb ik mensenrechten en wanneer niet?
Fast forward naar het hier en nu. Zelf heb ik in de tussentijd niet alleen in Amsterdam gewoond maar ook in de VS en in Engeland. Staat Amsterdam nog steeds zo open voor vreemdelingen met een zachte g en andere on-Amsterdamse trekjes? Bij de inwoners is dat grotendeels wel nog zo, denk ik. De laatste tijd heb ik vooral Amsterdam Oost wat beter leren kennen en de meeste mensen lijken er erg hartelijk te zijn. Ze steken elkaar en ook mij graag een helpende hand toe.
Bij het ambtelijk apparaat ligt het echter heel anders. De woningnood van toen is er namelijk niet alleen nog steeds, die is nog veel schrijnender geworden. De situatie is nu totaal anders dan in 1980. Dat geldt waarschijnlijk voor het merendeel van Nederland, niet alleen voor Amsterdam. Airbnb is een voorbeeld van een recente ontwikkeling die het wonen in de weg zit. Wonen is nu bijna synoniem geworden met andermans recht op geld verdienen. Het draait niet meer zo zeer om je eigen recht op huisvesting, op een veilig eigen onderkomen. Het is echter een mensenrecht, veilig mogen wonen.
In het westen neigen we mensenrechten vaak te zien als iets dat niet-westerse landen schenden. Het recht om te kiezen wat voor werk je doet en ook je thuis veilig kunnen voelen zijn echter twee voorbeelden van mensenrechten die we als zo vanzelfsprekend ervaren dat we er ons niet zo snel van bewust zijn als we die schenden.
Mensenrechten (zoals in 1948 opgesteld)
De Engelse tekst van Artikel 12 luidt als volgt:
“No one shall be subjected to arbitrary interference with his privacy, family, home or correspondence, nor to attacks upon his honour and reputation. Everyone has the right to the protection of the law against such interference or attacks.”
Artikel 13 verklaart het volgende:
1. “Everyone has the right to freedom of movement and residence within the borders of each state.”
2. “Everyone has the right to leave any country, including his own, and to return to his country.”
Lid 1 van Artikel 25 betoogt dit:
1. “Everyone has the right to a standard of living adequate for the health and well-being of himself and of his family, including food, clothing, housing and medical care and necessary social services, and the right to security in the event of unemployment, sickness, disability, widowhood, old age or other lack of livelihood in circumstances beyond his control.”
Artikel 7 zal veel mensen bekender in de oren klinken:
“All are equal before the law and are entitled without any discrimination to equal protection of the law. All are entitled to equal protection against any discrimination in violation of this Declaration and against any incitement to such discrimination.”
Ik ga hier geen juridisch betoog voegen en ik ga evenmin verwijzen naar het Europees recht. Wel vraag ik de aandacht voor het feit dat Olivier de Schutter, mensenrechtenspecialist en sinds mei 2020 de Speciale VN-Rapporteur voor Extreme Armoede en Mensenrechten, in 2020 heeft uitgesproken dat povertyism – discriminatie van armen – net als racisme en andere vormen van discriminatie strafbaar moet worden. Hij concludeerde: “Discrimination is part of the daily experience of people in poverty.”
De Verenigde Naties spraken in 2021 specifiek hun zorgen uit over een situatie in Rotterdam. De Speciale VN-Rapporteur voor het Recht op Huisvesting, Balakrishnan Rajagopal, en de Speciale Rapporteurs voor onder meer Armoede en de Rechten van Migranten en Minderheden brachten een formele verklaring uit.
De context is de spanning tussen het doelbewust veroorzaken van dakloosheid onder vooral mensen met een niet-Nederlandse achtergrond versus de commerciële belangen van onroerend-goed-bezitters. Het Nederlandse ambtelijke apparaat lapt de belangen van inwoners wel vaker gemakkelijk aan de laars ten faveure van wat o.g.-giganten willen. Dat weet ik intussen ook uit eigen ervaringen.
Ter illustratie geef ik deze twee gedeeltes uit de VN-verklaring met betrekking tot de situatie in Rotterdam:
• “Rendering homeless those people who previously enjoyed adequate housing by demolishing their homes, would violate the principle of nonretrogressive measures in international human rights law.”
• “Targeting in particular Rotterdam South, where a significant proportion of the residents are migrants or have a minority and immigrant background, may have the effect of discriminatory distinction, which impairs the exercise of the right to adequate housing.”
Een jaar geleden kwam Rajagopal al voor Nederland met 65 aanbevelingen om het recht op adequate huisvesting beter te beschermen en verwerkelijken.
In december 2023 meldde hij namelijk al dat Nederland het internationale mensenrecht op adequate huisvesting beter in de Grondwet en in de nationale wetgeving moest verankeren.
Nu ga ik inzoomen op Amsterdam. Gewone burgers kunnen bij de gemeente gewoon naar binnen lopen, maar daklozen niet. Die moeten in de Jan van Galenstraat (op nummer 323b) al hun spullen in een kluisje zetten en mogen alleen met bundeltjes papier naar binnen. Na hun afspraak worden de bezoekers snel het gebouw uitgewerkt; hun papieren moeten ze desnoods maar in de nabijgelegen KFC ordenen. Er staat ook een metaaldetector. Die wordt niet standaard gebruikt, maar mij is twee van de drie keer gevraagd om er doorheen te gaan. De tweede keer bedacht de bewaker zich en wuifde hij me welwillend verder. Op het moment dat ik deze tekst tik, ben ik namelijk vier-en-een-halve maand dakloos (grotendeels omdat ik gewoon mijn eigen leven wilde mogen leiden, met normaal menselijk respect wilde worden bejegend, niet als een stout kind van vijf omdat ik een 55-plusser ben, en daar vrij principieel in heb gehandeld).
Omdat ik inmiddels niet meer onder de Nederlandse bevolking val, zou ik overigens kennelijk naar het AMOC moeten waar vooral Oost-Europese seizoensarbeiders belanden. Mijn Master’s komt echter van een Amsterdamse universiteit en ik heb in Amsterdam toch aardig wat geschiedenis zoals ik in het begin al liet merken. Dat laatste telt echter niet. De regels in Amsterdam zeggen dat ik hier geen rechten meer heb (hoewel ik dus wel het recht heb om naar mijn geboorteland terug te keren).
Die bejegening van daklozen op het adres Jan van Galenstraat 323B is naar mijn mening een haast onbetwistbare uiting van povertyism. Dit zal voor velen niet meteen duidelijk zijn. Dat komt door mythes en misverstanden rond dakloosheid. Dakloosheid heeft zeker tegenwoordig vooral veel met armoede te maken. Armoede is puur de combinatie van relatief weinig inkomsten hebben en daar zelfs de basisbehoeften niet van kunnen betalen. Daarom stel ik dat de behandeling van daklozen door de gemeente Amsterdam een uiting van povertyism is.
Ik weet bovendien uit eigen ervaring dat ambtenaren soms heel flauwe spelletjes met daklozen uithalen en hen bijvoorbeeld bewust wekenlang op het verkeerde been zetten om hen zo de toegang te kunnen ontzeggen op grond van regels die Amsterdam hanteert. Dat is zoiets als zes of acht jaar lang onafgebroken in Amsterdam hebben gewoond of gewerkt onmiddellijk voorafgaand aan de dakloosheid, al betreft dit mogelijk vooral het recht op een bijstandsuitkering, niet zozeer de toegang tot de opvang. Anderen kunnen daaruit later echter ten onrechte concluderen dat de persoon in kwestie probleemgedrag vertoont, bijvoorbeeld vaak agressief is, en dat de toegang tot de opvang op grond daarvan was ontzegd.
Dit overkwam mij op 24 december 2024, de dag dat ik de opvang in zou kunnen, een inschrijfadres zou krijgen en een uitkering zou kunnen aanvragen. Daarna heb ik dus als de wiedeweerga crowdfunding opgezet. Crowdfunding valt niet te combineren met een bijstandsuitkering. De donaties kunnen in beginsel al reden vormen om geen uitkering toe te kennen en worden bovendien van een reeds lopende uitkering afgetrokken.
Mythes en misverstanden
Het is een standaardaanname dat dakloosheid wordt veroorzaakt door drugsverslaving, alcoholmisbruik en hersenaandoeningen zoals schizofrenie. Af en toe zit er misschien iemand bij die niet of niet meer kan tellen of lezen en schrijven, geen formulieren kan invullen en niet begrijpt dat hij de huur moet betalen. U denkt dus wellicht dat ambtenaren daarom tegen daklozen moeten worden beschermd omdat daklozen per definitie potentieel gevaarlijk zouden zijn. Waar komt dat idee vandaan?
Om dat te achterhalen, sleur ik er nu even een ander “mensenrecht” bij. Het onthouden van dat recht staat internationaal erkend als een wrede martelmethode en is dan ook niet toegestaan. “Sleep Is a Human Right, and Its Deprivation Is Torture” luidt de titel van een artikel in de oktober 2024 editie van het AMA Journal of Ethics.
Doordat extreem slaapgebrek hooguit wordt geassocieerd met illegale martelpraktijken van de CIA is er is veel te weinig bekendheid met de effecten van ernstig slaapgebrek en het feit dat dit een hoofdcomponent van dakloosheid is. Dat is overigens niet alleen zo voor buitenslapers, maar is ook vaak het geval bij mensen die bij vrienden en collega’s op de bank slapen, zij het in mindere mate.
De aandacht ligt bij daklozenopvang jammer genoeg behalve dat het grotendeels politieke cosmetica lijkt te zijn vooral op het beschermen tegen de invloeden van guur winters weer. Slaapgebrek leidt echter al snel niet alleen eerst naar een niveau van functioneren dat op dronkenschap lijkt, maar kan daarna onder meer in hallucinaties en psychotische symptomen resulteren.
Op straat leven staat bijna per definitie gelijk aan chronisch slaapgebrek hebben. Dit leidt ook meteen tot een aftakeling van het uiterlijk. Mensen gaan er puur door slaapgebrek al snel verwilderd uit zien. Als je er vrieskou bij doet en gure wind, dan zien ze er misschien zelfs ronduit “gevaarlijk” uit. Je ogen raken hun normale aantrekkelijkheid kwijt. Daar komen de effecten van armoede nog bovenop. Denk aan een slechte kwaliteit voeding, niet meer naar de kapper kunnen en ook, wellicht vooral voor wat oudere personen, niet meer dagelijks verzorgende producten kunnen gebruiken. Uiteraard laat het uiterlijk van de mens ook de impact van stress zien. Daar komt ook nog enige uitdroging bij omdat je wilt voorkomen dat je ‘s nachts naar de wc moet en dus probeert niet al te veel vocht te consumeren.
De mythen over dakloosheid moeten de wereld uit want die helpen dakloosheid in stand houden. Er wordt bij de aanpak vaak onbewust van uit gegaan dat de oorzaak van de dakloosheid zo problematisch is dat dakloosheid niet te vermijden is. Het ondersteunen van iemand’s dakloosheid wordt dan hoofdtaak. Daarmee bedoel ik dat de daklozen zelf niet worden ondersteund; ze worden vooral geholpen om dakloos te blijven.
De opvang is in Amsterdam erg beperkt, zoals bij velen bekend is, en die is ook niet altijd gratis. Bovendien is toegang krijgen erg moeilijk. Ik heb begrepen dat dit een bewuste tactiek is om te voorkomen dat anders bij wijze van spreken half Nederland naar Amsterdam zou komen om toegang te krijgen tot de daklozenopvang. Ik denk niet dat dat een realistische aanname is.
In 2019 werd daarom voorgesteld om daklozen in tentjes in het Vondelpark te laten slapen. Volgens de Volkskrant dreigde burgemeester Halsema daarop met fikse boetes.
Om te stellen dat dit betekent dat burgemeester Halsema een voorstander is van slaaponthouding is iets te kort door de bocht, maar het komt wel schrikbarend dicht bij de realiteit. Ik hoop dat Femke Halsema zich achteraf GROEN heeft geschaamd over hoe afgrijselijk RECHTS haar reactie destijds was.
Je kunt bovendien wel degelijk poneren dat NS, ProRail, de gemeente Amsterdam en de Amsterdamse politie op Centraal Station tegenwoordig een internationaal niet toegestane martelmethode toepassen.
Je kunt je afvragen wat de nieuwe aanpak bij het Centraal Station op de achtergrond écht bereikt. Ik vermoed dat die de problemen in werkelijkheid vergroot. Het probleem is namelijk ongetwijfeld verplaatst. Dat kan haast niet anders.
Over de opvang kan ik nog veel meer zeggen. Ga je even met me mee, Femke van GroenRechts? Het is 17 maart. Ik heb net veertien-en-een-half uur in de kou gezeten en gestaan en nauwelijks geslapen. (Wat er dan gebeurt, is dat mijn hersenen die slaap bikkelhard zoveel mogelijk afdwingen want zonder slaap kunnen mensen niet overleven.) Het is nu half 7 in de ochtend en ik VERREK van de kou. Ik kan wel janken, zo verrekt verkleumd ben ik. Ik ben bovendien een paar dagen geleden achterover van een roltrap gevallen en mijn lijf wil ook daarom rust en warmte, maar die krijgt het niet. Het is al een paar weken ‘s nachts rond het vriespunt. Overdag merken de meeste mensen dat niet eens, zeker niet als het kwik overdag al snel richting 20 graden gaat.
Waar kan ik nu naartoe, Femke? De dichtstbijzijnde formele dagopvang (inloophuis) gaat volgens de ene site open om half 10 en volgens de andere om half 11. Dit soort opvang schijnt bomvol te zitten en er is een reële kans, zo begrijp ik, dat ik na een uur of 3 binnen weer weg moet of dat ik pas 3 uur later binnen kan om dan 3 uur later weer weg te moeten. Wat heb ik hieraan? De websites zien er altijd deprimerend uit en van de succesverhalen zakt de moed je in de schoenen.
De echte, informele dagopvang, dat zijn onder meer de McDonald’s vestigingen en de openbare bibliotheken. Daar kan ik veel vroeger terecht om een beetje op te warmen. Daar kan ik ook naar de WC. Het duurt uren eer ik weer een beetje warm ben en zonder warm eten lukt het me niet eens. De McDonald’s waar ik vaak naartoe ga, heeft een personeelsgebrek en kan daarom vaak niet op tijd open. Dan kan ik meestal wel janken. Mensen kunnen aan mij niet zien hoe ik me voel. Hoe koud mijn lijf van binnen voelt. Hoe dat voelt? Je wil het niet weten. Ze gaven me laatst een gratis cappuccino omdat ze een uur later pas open konden gaan. Wat lief! Eerder bracht mensen van een restaurant waar ik ’s nachts buiten op een bankje had overnacht me een bekertje koffie. “Koffie? Lekker warm!” en een dag later was het een leraar van een school die me staand en knikkebollend aantrof en me vroeg of alles goed was en vervolgens een bakje koffie voor me ging halen. Om de hoek stopte een dag of wat later een vrouw me 3 euro toe omdat ze die op dat moment net kon missen. Een man uit Pakistan bracht me een croissantje, een vitaminedrankje en een paar bananen; hij gaf me een briefje van tien. Ook van dit soort dingen krijg ik de neiging om te gaan janken maar dan om andere redenen. Een andere man die zelf ook dakloos was, en een accent had dat ik niet thuis kon brengen, gaf me een nog warme burrito die hij zelf weer van iemand anders had gekregen. Malika en Fatima brachten me warme soep, en nog veel meer, lieten me in hun box en gaven me een superheerlijke fleece wrap – met de woorden “Die is van u!” – die ik later heb gewassen en met pijn in mijn hart teruggebracht omdat die echt niet meer in mijn koffer erbij paste. Dát is de echte daklozenopvang.
Waar ik van de roltrap ben gevallen, vraag je, Femke? Op het CS, midden in de nacht. Ik ben er één nacht geweest. Ook ik was wanhopig op zoek naar een beschutte ruimte waar ik niet dood zou vriezen en waar ik bovendien niet zou worden lastiggevallen. Online stond overal dat het CS 24/7 open is. We werden als een soort wilde dieren door – op 1 persoon na – zich vrij agressief of angstig gedragende mensen in gele jasjes en hesjes rondgestuurd zonder al te veel duidelijkheid. Reizigers (inclusief NS personeel) liepen tegen gesloten glazen deuren aan; ook de code of keycard van NS kreeg de deur niet open en sommige reizigers probeerden nog in paniek een laatste trein te halen.
Alle hulp kwam van medereizigers toen ik van de roltrap viel. Die grepen me zodat ik niet de hele roltrap afdonderde, die zagen dat ik mijn mobiel was verloren en pakten die voor me, die zorgden dat ik heelhuids overeind kwam en droegen mijn koffers voor me bij de volgende trap.
Weet je hoe het gaat als je dagen niet kunt slapen, Femke? Weet je hoe dat voelt? Weet je wat het is om dagenlang alsmaar letterlijk in de kou te zitten? Jij en je maatjes verjagen mensen niet alleen uit de relatieve warmte van het CS, je trapt ze uit hun o zo kostbare kleine beetje sluimer en je schopt ze de kou in. En dat komt niet eens, zo begrijp ik, door de mensen die je het CS uit schopt maar door anderen, die niet in maar in de buurt van het CS rondhingen (maar mogelijk dezelfde ellende op hun dak hebben gekregen, ellende die je nooit van zijn leven met agressie oplost). Hoe kan jij nog rustig slapen in je warme comfortabele bedje?
Ik zit nu in de OBA dit verhaaltje af te ronden. Mijn lijf doet pijn en dat leidt erg af. De tranen zitten vlakbij. Ik heb dankzij donaties voor twee nachten een bed weten te bemachtigen maar morgen sta ik weer op straat. Ik stootte mijn hoofd niet toen ik van de roltrap viel dus mijn hoofd is waarschijnlijk achterover gezwiept. Mijn nekpartij raakte nogal verkrampt. Ik ben zo bek- en bek- en bekaf. Ik wil slapen. Nu wil ik slapen! Nu. Een paar maanden geleden wilde ik nog leven. Nu wil ik even alleen nog maar slapen. Ik loop vaak niet echt meer. Ik schuifel vooral nog. Ik ben kapot. Je wordt gewoon kapotgemaakt. Je wordt keihard kapotgemaakt door de kou en door het gebrek aan slaap.
Omdat ik weer een paar donaties binnen kreeg, had ik gehoopt snel wat aan een flinke maandelijkse kostenpost te kunnen gaan doen. Helaas heb ik geen enkele controle over hoe en wanneer donaties daadwerkelijk worden uitbetaald en het gaat me zo te zien niet lukken. Het is zo frustrerend. Ik kan niets regelen als ik bekaf ben. Ik ben dan zo moe dat ik soms dingen doe als in de bibliotheek van mijn tafel vandaan lopen voor een bekertje water of koffie met mijn laptop voor iedereen die langsloopt duidelijk nog ingelogd bij de bank. Gelukkig zijn de meeste mensen te vertrouwen.
Drugs? Alcohol? Psychosen? Ik opper dat dit geen oorzaken maar grotendeels gevolgen zijn van hoe er met dakloosheid wordt omgesprongen. Mijn lijf doet pijn. Ik wil slapen, Femke, slapen en niet meer in de kou zitten en ik begin ontzettend trek te krijgen in een lekker wijntje. In plaats daarvan zijn het cappuccinos en espressos want ik wil dit zo spoedig mogelijk online hebben staan. Ik weet niet hoe lang ik nog kan blijven functioneren. Ik ben 64. Toen ik in Amsterdam woonde, was ik onder meer bestuurslid en commissielid van de Stichting NIMF (een Nederlands netwerk voor vrouwen in de natuurwetenschappen en technologie), associate editor voor de vanuit de VS opererende Geochemical Society en bestuurslid van de Sectie Milieuchemie (en -Toxicologie) van de KNCV (de beroepsvereniging voor chemici). De daklozen hier in de stad, dat zijn allemaal mensen als jij en ik, Femke. Vaak zijn het broodmagere jongeren, soms ouderen die hun best doen om maar zo weinig mogelijk op te vallen. Ik voel hun wanhoop en hun dodelijke vermoeidheid en ik zou ze willen beetpakken en in slaap willen wiegen en zeggen “rust maar, je bent veilig nu; ik bescherm je wel”. Ik kijk om me heen en ik zie ze overal. Mensen als jij en ik, Femke, die gewoon hartstikke op zijn, meer niet, en wiens fysieke grenzen steeds verder worden opgerekt tot ze knappen en ze misschien gaan schreeuwen omdat hun aanwezigheid als “overlast” wordt gezien, als confrontaties met een werkelijkheid waar mensen liever hun ogen voor sluiten.
Doordat ik nu dakloos ben in Amsterdam doe ik unieke ervaringen en inzichten op. Op 5 maart, zo zag ik zojuist nog op de valreep, citeerde het Parool je als volg “Daklozen beschermen én overlast tegengaan”. Dat lijkt mij de verkeerde insteek, Femke. De overlast is namelijk grotendeels het gevolg van een falende benadering. Ik voel nu zelf keihard de fysieke wanhoop die ongetwijfeld aan een groot deel van de zogenaamde overlast vooraf gaat. Ik wil huilen! Ik wil slapen! Ik wil vloeken! En vaak wil ik ook eten! Gewoon eten! Overlast geven, ik stipte het al aan, is verdomd vaak niet meer dan dat anderen met de realiteit van onze samenleving worden geconfronteerd en dat liever niet hebben. Utilitarianism, heet dat. Alles wat niet in ons straatje past wegwerken, camoufleren, naar de rand van de stad verschuiven. Je vraagt volgens het Parool hoe je dak- en thuislozen kunt ontzien en kunt voorkomen dat ze nog verder in de schulden komen, alsof dat het allerbelangrijkste zou zijn; rechtser kan het haast niet. Anderzijds wil je begrenzend optreden tegen overlastgevend gedrag. De essentie van de problematiek ontgaat je dus volkomen?
Wil je echt wat goeds gaan doen, Femke? Ik zou je daar graag in bijstaan en je wereld een beetje op de kop helpen zetten. Ik heb wel wat ideetjes voor wat je zou kunnen doen dat wél zou kunnen helpen.
Hier is nog meer gerelateerde achtergrond voor wie de realiteit in Nederland nog niet goed kent:
https://www.youtube.com/watch?v=fG3mbA4kJg0 (Zembla, hoe medische faciliteiten in Nederland de mensenrechten schenden door zorg te weigeren aan onverzekerden, met Michelle van Tongerloo, Rotterdam).
https://www.youtube.com/watch?v=phh9jXqABiQ (Zembla, over hoe onroerendgoedbelangen mensen gewoon op straat gooien, redelijk vergelijkbaar met hoe dat in Rotterdam gebeurde in de kwestie waar de VN zich over uitsprak, al gaat het in dit geval over een camping en onder meer een Nederlandse leerkracht)
This video below – a documentary – starts with a so-called no-fault eviction (Section 21 Notice). It’s English. It does not exist in other countries and I’ve learned that it’s almost impossible to explain to Dutch people. For years, the Conservatives had been talking about abolishing no-fault evictions, starting with when Theresa May was PM, if I am not mistaken. Then Labour said that they would finally do it. They haven’t yet.
My friend Astrid (PhD from TU Delft) and her English partner (works in computers) were hit with no-fault evictions over and over again. After Astrid’s mother passed away in the Netherlands and the house was sold, Astrid was able to purchase a home of her own and finally has some peace and quiet.
The English job market remains very challenging for her, however. Back in 2010, she and her English partner were making just as much working 60 hours per week in total as a friend of her in the Netherlands did working 25 hours per week at a comparable job level.
Brighton and Hove is to the east of Portsmouth (which is on the south coast; both are within the commuter catchment for London). Weymouth, however, is quite a bit to the west of Portsmouth. Margate is on the east coast (but still south of London).
It previously was bold enough to admit that paying off the poorest people’s debts is far more effective and much cheaper than otherizing, belittling, lecturing and curtailing them in so-called household debt assistance programs.
My heart jumped with joy again!
Thank you, Arnhem, for daring to show other municipalities that the emperor is not actually wearing any clothing and for addressing povertyist attitudes and health inequality. Way to go!
Agency. Empowerment. That’s what it is about. That is what is needed. That is what does the trick.
